उगवतीचे रंग उद्याच्या आशेचे प्रसन्न चेहरे काही दिवसांपूर्वी मी इस शहरमें हर शख़्स परेशान सा क्यूँ हैं या नावाचा लेख लिहिला होता हे आपल्याला आठवत असेलच. ते एका प्रसिद्ध आणि सुंदर अशा गजलेचे रसग्रहण होते असे म्हणता येईल. पण सुंदर गझल हा एक भाग सोडला तर ते पूर्णपणे खरं नाही. प्रत्यक्षात पाहिलं तर आपल्याला असंही म्हणावं लागेल की “हर तरफ़ उदासी है मगर, किसी कोने में कोई ख़ुशबू बाक़ी है अभी...” इस शहर में कुछ लोग अब भी मुस्कुराते हैं – हो, हे अगदी खरं आहे… आणि हीच या काळया ढगाची रुपेरी किनार आहे. त्या प्रसिद्ध गजलेतील शब्द आहेत “इस शहर में हर शख्स परेशान सा क्यों है..? शहराच्या गर्दीत, आवाजात, आणि झगमगाटात हरवलेले चेहरे… पण त्या सगळ्यांच्या मध्ये, अजून काही चेहरे आहेत — जे अजूनही हसतात. काही लोक अजूनही रस्त्यावरच्या झाडांना पाणी घालतात, काही अजूनही अनोळखी माणसांना ‘नमस्कार’ करतात, काही अजूनही पुस्तकांच्या शेवटच्या पानात आशा शोधतात. कसलीही शंका न घेता मदतीचा हात देणारे. ही बघा काही उदाहरणे... एका गर्दीच्या रस्त्यावर स्कूटर घसरते, अनेक जण केवळ ब...