मुख्य सामग्रीवर वगळा

रवींद्रनाथ टागोर वारसा आणि कार्य- भाग 57

 उगवतीचे रंग

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 57
गुरुदेवांचे संस्मरणीय विचार 

गुरुदेव रवींद्रनाथ टागोर आज आपल्यात नसले तरी त्यांनी चिरंतन साहित्यसंपदा मागे ठेवली आहे. आणि त्यातील विचार हे चिरंतन आहेत. संस्मरणीय आहेत. त्यातीलच काही विचारांचा घेतलेला हा मागोवा.

१. ' देखा ' पाहणे अशा शीर्षकाचा त्यांचा एक सुंदर निबंध आहे. त्यात त्यांनी म्हटले आहे की प्रकाश रोज एकच संदेश घेऊन येत असतो. पाहा ! बस. एकवार न्याहाळून पाहा. प्रकाशाचे येण्याचे प्रयोजन आपण पाहावे. हे अंत:चक्षूंनी वगैरे नव्हे. साध्या निसर्गदत्त डोळ्यांनी. विधात्याने हा जो काही सारा पसारा मांडला आहे, तो काय उधळपट्टी करायची हौस म्हणून नव्हे. रोज इतका प्रकाश ओतला जातो, तो काय केवळ सूर्यमाला तयार झाल्या म्हणूनच का ? हा सारा प्रकाश ओरडत असतो - की ' पाहा '. रोपटे त्या प्रकाशाकडे पाहत असते. पाहता पाहता तो प्रकाश देहात साठवता साठवता एके दिवशी फूल उमलते. ते फूलही पाहू लागते. फळ पाहू लागते. त्याचे बीज जमिनीत जाते. प्रकाशाला भेटायची ओढ त्याला मातीतून वर ओढून आणते. असे हे पाहणे. आकाशातल्या नक्षत्रलीलांपासून मलेरियाच्या डासांपर्यंत टागोरांनी प्रत्येक गोष्ट अशी उत्कंठेने पाहिली. रोपट्याच्या पाहण्यातून फूल यावे तशी त्यांची कविता आली. फुलाबरोबरच रंग यावा तसे उपजतानाच सूर घेऊन आली. "
( वंगचित्रे : पु ल देशपांडे )

२. " ध्येयापासून न ढळता, स्वतःच्या मताला मुरड न घालता, स्वतःला खुजेपणा न आणताही व्यक्तीचा मान ज्या समाजात होतो, त्या समाजाची प्रशंसा करावी तेवढी थोडीच आहे. निष्ठा अन् मूल्ये यांना हानी पोहोचू न देता मिळणारा मान हा खरा मान. पक्ष, पंथ किंवा गट लक्षात घेऊन होणारा सन्मान केव्हाही सदोषच असतो. "
( शुभबुद्धीचे उपासक रवींद्रनाथ : आशा साठे )

३.  "You can’t cross the sea merely by standing and staring at the water."
या वाक्यात गुरुदेव कृतीचे महत्त्व सांगतात. तुम्ही केवळ समुद्राकडे पाहून समुद्र पार करू शकत नाही. त्यासाठी कृती करणे आवश्यक आहे. जीवनात कोणतेही महान कार्य साध्य करण्यासाठी कृतीची आणि प्रयत्नांची आवश्यकता असते.

४. "Clouds come floating into my life, no longer to carry rain or usher storm, but to add color to my sunset sky."
या वाक्यात जीवनातील संकटांकडे सकारात्मकतेने पाहण्याचा संदेश गुरुदेव आपल्याला देतात. अडचणींचे ढग माझ्या आयुष्यात येतात ते पाऊस किंवा वादळ आणण्यासाठी नव्हे तर माझ्या संध्याकाळच्या आकाशात रंग भरण्यासाठी ! जीवनातील संकटे किंवा अडचणी या आपले जीवन समृद्ध आणि अनुभवाने परिपूर्ण करण्यासाठी आवश्यक आहेत असेच ते यातून सांगतात.

५. "The butterfly counts not months but moments, and has time enough."
फुलपाखरू महिन्यांची गणना करत नाही तर क्षणांचा आनंद घेते. त्याच्या जीवनातील क्षण महत्वाचे असतात. असेच आपणही आपल्या जीवनातील क्षणांचा आनंद घ्यायला शिकले पाहिजे.

६. . "Let me light my lamp," says the star, "And never debate if it will help to remove the darkness."
एक तारा म्हणतो," मला माझा दिवा पेटवू दे. तो अंधार दूर करेल किंवा नाही याबद्दल वाद नको." म्हणजेच या ठिकाणी गुरुदेव आपल्याला कृतीचे महत्त्व सांगत आहेत. कृतीच्या परिणामांची पर्वा न करता आपण आपल्या परीने चांगले काम करीत राहावे. 

७. "Where the mind is without fear and the head is held high..."

गुरुदेव अशा राष्ट्राची कल्पना करतात की ज्या देशात ज्ञान मुक्त असेल, व्यक्ती निर्भय असेल. जेथे जातपात, धर्म इ. भेदांच्या भिंती उभ्या नसतील. अशा देशात हे परमेश्वरा, तू माझ्या राष्ट्राला जाग येऊ दे. ( गुरुदेवांची गीतांजली या संग्रहातील प्रसिद्ध कविता Where the Head is held High...)

८. मनुष्याच्या अंतःकरणात माया आणि प्रेमाचे स्थान हे वंश, जाती, धर्म आणि देश यांच्यापेक्षा मोठे असते. ( ' काबुलीवाला ' या कथेत मांडलेला विचार )

९. शाळा म्हणजे केवळ अभ्यास नव्हे. ती माणूस घडवण्याची जागा असली पाहिजे. निसर्गाशी एकरूप होऊन शिक्षण घडले पाहिजे. 
( शिक्षणावरील विचार - शांतिनिकेतन मधील भाषण )

१०. जीवनाचे अंतिम ध्येय हे आनंदात आहे, पण तो आनंद केवळ स्वतःपुरता नको. तो सर्वत्र व्यापणारा हवा. ( त्यांची विश्वकल्याणाचा विचार करणारी भावना यातून प्रकट झाली आहे )
© विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव
७/४/२०२५
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित अग्रेषित करावा )




टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...