मुख्य सामग्रीवर वगळा

पोस्ट्स

ऑगस्ट, २०२६ पासूनच्या पोेस्ट दाखवत आहे

मनाचे श्लोक भाग १७७

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७७ तुटेना फुटेना कदा देवराणा । चळेना ढळेना कदा दैन्यवाणा । कळेना कळेना कदा लोचनासी । वसेना दिसेना जनीं मीपणासी ।।१७७।। अर्थ : मुख्य देव म्हणजे परमेश्वर कधी तुटत नाही, फुटत नाही, चळत नाही किंवा ढळत नाही किंवा दैन्यवाणा होत नाही.आपल्या या डोळ्यांनी त्याचे कधीही दर्शन होत नाही. ज्यांच्या अंतरात अहंकाराचा वास आहे त्यांना तर कधी दिसणे शक्य नाही.  ( देवराणा - मुख्य देव, चळेना - विचलित होत नाही, ढळेना - जागेवरून हलत नाही, दैन्यवाणा - दीनवाणा, लोचनासी - डोळ्यांना, कळेना - आकलन होत नाही, मीपणासी - अहंकार असणाऱ्याला  ) विवेचन  या श्लोकातही समर्थ मुख्य देवाबद्दल बोलताना त्याचे स्वरूप नेमके कसे आहे हे सांगतात. पण ते समजून घेण्याआधी समर्थांच्या काळातील परिस्थिती समजून घेऊ या. समर्थांच्या काळात यवनी सत्ता प्रबळ झाली होती. हिंदूंवर अत्याचार होत होते. मंदिरे तोडली जात होती, मूर्ती फोडल्या जात होत्या. सर्वसामान्यांच्या डोळ्यांसमोर त्यांची श्रद्धास्थाने नष्ट होत होती, त्यांची विटंबना होत होती. बाबराने अयोध्येचे मंदिर नष्ट करून तेथे मशीद उभारली...

मनाचे श्लोक भाग १७६

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७६   जगी द्वादशादीत्य हे रुद्र आक्रा । असंख्यात संख्या करी कोण शक्रा । जगी देव धुंडाळिता आढळेना । जणी मुख्य तो कोण कैसा कळेना ।।१७६।। अर्थ : या विश्वात बारा आदित्य आहेत, अकरा रुद्र आहेत, इंद्र किती आहेत याची तर गणतीच नाही. या सगळ्या देवतांमध्ये मुख्य देवाचा शोध घेतला असता तो आढळत नाही. सर्व देवांचा मुख्य देव कोण आणि कसा  आहे हे कळत नाही.  ( आदित्य - सूर्य, रुद्र - शंकर, असंख्यात - असंख्य, संख्या - गणना, शक्र - इंद्र )  विवेचन  या श्लोकात समर्थ मुख्य देवाबद्दल बोलत आहेत. आधीच्या श्लोकातही त्यांनी या संदर्भात काही मूलभूत प्रश्न उपस्थित केले होते. या श्लोकातही तशाच प्रकारचे प्रश्न उपस्थित करून त्यांचा हेतू आपण मुख्य किंवा ज्याला ते थोरला देव म्हणतात त्याला जाणून घ्यावे असा आहे.  आपल्या भोवतालच्या विश्वाचा विस्तार अतिप्रचंड आहे. ही पृथ्वी एवढी मोठी आहे की ती संपूर्ण पाहायची म्हटली तर आपले संपूर्ण आयुष्य संपून जाईल तरी ते पूर्ण होणार नाही. पृथ्वीचे जाऊ द्या पण किमान आपला देश तरी पूर्णपणे पाहणे शक्य आहे का ? त्या तुल...

मनाचे श्लोक भाग १७५

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७५ विधी निर्मिता लिहितो सर्व भाळी । परी लिहिता कोण त्याचे कपाळी । हरू जाळितो लोक  संव्हारकाळी  । परी सेवटी शंकरा कोण जाळी ।।१७५।। अर्थ : या सृष्टीचा निर्माता जो ब्रह्मदेव आहे, तो सर्व प्राणिमात्रांच्या कपाळी त्यांचे भवितव्य लिहितो. तर मग ब्रह्मदेवाच्या कपाळी त्याचे भाग्य कोण लिहितो ? या पृथ्वीचा संहारकर्ता जो शंकर आहे, तो पृथ्वीच्या अंतःकाळी आपला तृतीय नेत्र उघडून सर्व सृष्टी जाळून टाकतो. तर मग प्रत्यक्ष शंकराला कोण जाळू शकतो ? ( विधी - ब्रह्मदेव, निर्मिता - निर्माणकर्ता, भाळी - कपाळावर, हरू - शंकर, संव्हारकाळी - प्रळयकाळी )  विवेचन  १७५ ते १७९ हे पाच श्लोक मुख्य किंवा समर्थांच्या थोरल्या देवाचे स्वरूप समजावून सांगणारे आहेत. या श्लोकामध्ये समर्थांनी काही प्रश्न उपस्थित केले आहेत. खरे तर हे प्रश्न कोणालाही पडावेत असे आहेत. आपल्यापैकी कोणाला ते पडतही असतील. पण आपण बहुधा ते विचारण्याचे धाडस करीत नाही. पण आता इथे तर प्रत्यक्ष समर्थच हे प्रश्न विचारताहेत. त्यावरून त्यांचा नक्कीच काहीतरी सांगण्याचा उद्देश असेल.  हे जे दृश...

मनाचे श्लोक भाग १७४

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७४ जया चक्षुने लक्षिता लक्षवेना । भवा भक्षिता रक्षिता रक्षवेना । क्षयातीत तो अक्षयी मोक्ष देतो । दया दक्ष तो साक्षिने पक्ष घेतो ।।१७४।। अर्थ : हे जे परमात्मस्वरूप आहे, त्याचे दर्शन साध्या डोळ्यांनी होत नाही. ज्ञानचक्षूने त्याचे दर्शन झाले की हे दृश्य जग त्यात विलीन होते. मग त्याचे रक्षण करू म्हटले तरी ते करता येत नाही. परमात्मा स्वतः अक्षय असल्याने तो अक्षय मोक्ष देणारा आहे. तो दयेस तत्पर असून साक्षीभावाने आपला पक्ष घेतो.  ( चक्षु - डोळा, लक्षणे - पाहणे, लक्षवेना - पाहता येत नाही, भव - दृश्य जगत, भक्षिता - भक्षण करणे/खाऊन टाकणे/नाहीसे करणे, क्षयातीत - ज्याचा क्षय किंवा ऱ्हास होत नाही असा, दया दक्ष - दया करण्यास तत्पर असलेला, साक्षीने -साक्षीपणाने, पक्ष घेतो - बाजू घेतो/सांभाळतो ) विवेचन  चिरंतन, अक्षय, अविनाशी अशा परब्रह्म स्वरूपाचे वर्णन समर्थ या श्लोकात करतात. ते करताना समर्थांनी ' क्ष ' अक्षराची पुनरावृत्ती करून अनुप्रास साधला आहे. अशा प्रकारची काव्यरचना करताना काहीशा गूढ भाषेत या श्लोकाची रचना झालेली आपल्याला दिसते. परब्रह्म ह...

नात्यांचं महावस्त्र – भाग अकरा : 'पती-पत्नी'

उगवतीचे रंग नात्यांचं महावस्त्र – भाग अकरा : 'पती-पत्नी' (संसार रथाची दोन चाके) 'संसार हैं इक नदिया, दुख-सुख दो किनारे हैं, ना जाने कहाँ जाएं हम बहते धारे हैं...' जीवनाचं तत्त्वज्ञान सांगणारं हे एक अतिशय सुंदर गाणं! मला नेहमी असं वाटतं की या गाण्यातील दोन किनारे म्हणजे पती आणि पत्नी; जणू संसाररूपी नदीचे दोन भक्कम काठ. संसार नावाची जीवनदायिनी नदी या दोघांमधून वाहत असते. सुख-दुःखाचे एकमेकांचे सोबती असलेले हे किनारे एकमेकांना सदैव सांभाळून घेत असतात. कोणीतरी खूप छान म्हटलं आहे,  "संसार दोघांचा असतो, दोघांनी आवरायचा असतो; एकजण चुकला तर दुसऱ्याने सावरायचा असतो!" काही काही वाक्ये सहजपणे संपूर्ण जीवनाचं सार सांगून जातात. पण हे तत्त्वज्ञान जोपर्यंत आपल्या अंतरंगात पोहोचत नाही, तोपर्यंत या सुंदर अशा सहजीवनाला प्रेमाचा खरा गोडवा प्राप्त होत नाही. 'नात्यांच्या महावस्त्रा'तील हा असा एक मूलभूत पदर आहे, ज्यामुळे या महावस्त्राला एक देखणी चौकट प्राप्त होते; आणि त्यातूनच महावस्त्रातील पुढची सर्व नाती जोडली जातात. लग्न ठरवून केलेले असो की प्रेमविवाह, लग्नानंतर दोन वेग...

मनाचे श्लोक भाग १७३

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७३ स्वरुपी उदेला अहंकार राहो। तेणे सर्व आच्छादिले व्योम पाहो॥ दिशा पाहतां ते निशा वाढताहे। विवेके विचारे विवंचुनि पाहे॥ १७३॥ अर्थ :  मनात जो अहंकाररुपी पापग्रह – राहू जन्म पावला आहे त्याने सारे आकाश व्यापून टाकले आहे. त्यामुळे जिकडे तिकडे अंधाराशिवाय काही दिसत नाही. पण यातून मार्ग काढायचा असेल तर तो विवेकपूर्वक शोधून दूर केला पाहिजे ) ( स्वरूपी - आत्मस्वरूप,  उदेला - उदय पावला, राहो - राहू ग्रह, आच्छादिले - व्यापले, व्योम - आकाश, दिशा - चारही बाजूना, निशा - अंधकार/अज्ञान,विवंचुनि- सखोल विचार करून ) विवेचन  समर्थ अहंकारामुळे काय होऊ शकते हे सांगत असताना पुन्हा पुन्हा विवेकाची महती अधोरेखित करत आहेत. आणि ते योग्यच आहे. तारतम्य , सारासार विचार , विवेकबुध्दी या चाळण्या जर आपण आपल्या प्रत्येक कृतीला लावल्या नाहीत तर आपल्याकडून चुकीचा मार्ग अवलंबला जाऊ शकतो. अविवेक हा अहंकारातूनच माणसाच्या मनात उगम पावलेला असतो. ‘ मी सर्वज्ञ आहे , मी म्हणतो तेच बरोबर आहे ’   हा अहंकार मनात उदयाला आला म्हणजे सारासार विवेक हरवतो.  या ठ...

मनाचे श्लोक भाग १७२

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७२   स्फुरे वीषयी कल्पना ते अविद्या । स्फुरे ब्रह्म रे जाण माया सुविद्या । मुळी कल्पना दो रूपें ते चि जाली । विवेके तरी सस्वरूपी मिळाली ।।१७२।। अर्थ :  देहबुध्दीपोटी आपण ज्या कल्पना करतो त्या अज्ञानजन्य असतात त्यांना अविद्या म्हटले जाते. पण ज्या कल्पना ब्रह्मज्ञान प्राप्तीसाठी असतात त्यांना सुविद्या म्हटले जाते. अविद्या आणि सुविद्या या दोन्हीही ‘ कल्पना ’ या एकाच स्वरूपात असतात. विवेकाने म्हणजेच सारासार विचार केल्यानेच त्यांचा आत्मस्वरूपामध्ये लय होतो.  (  स्फुरे - स्फुरते/सुचते, विषयी - दृश्य जगत, अविद्या - अज्ञान, सुविद्या - आत्मबुद्धी, दो रूपे - दोन रूपाने, स्वस्वरूपी - आत्म्याच्या ठिकाणी )  विवेचन  या श्लोकात समर्थ आपल्याला ब्रह्म आणि माया यांच्याबद्दल सांगतात. आपण या पंचमहाभूतांपासून तयार झालेल्या विश्वात राहतो. आपला देहसुद्धा त्यांचाच बनलेला आहे. त्यामुळे देहाबद्दल आणि विषयांबद्दल मनात कल्पना निर्माण होणे हे अत्यंत साहजिक आहे. पण हे सगळे अज्ञानापोटी होते. यालाच उद्देशून समर्थांनी या श्लोकात ' अविद्या ' शब...

मनाचे श्लोक भाग १७१

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७१   असे सार साचार ते चोरलेसे । इही लोचनी पाहता दृश्य भासे । निराभास निर्गूण ते आकळेना । अहंतागुणे कल्पिता ही कळेना ।।१७१।। अर्थ : जे सार , म्हणजे सत्य असते ते लपलेले असते. पण केवळ डोळ्यांना जे दिसते तेच सार किंवा सत्य आहे , त्यापलीकडे दुसरे काही नाही असे आपण अहंकारापोटी समजत असतो. त्यामुळे परमेश्वरतत्व जे निर्गुण ,   निराकार , निराभास असे आहे , लपलेले म्हणजे अदृश्य असे आहे ते आकलन होत नाही , त्याची कल्पना देखील या अहंकारामुळे आपण करू शकत नाही. ( सार - परमेश्वरी तत्व, साचार - सत्य, चोरलेसे - गुप्तपणाने असलेले, इही लोचनी - या डोळ्यांनी, निराभास - आभासरहित, आकळेना - लक्षात येत नाही, कल्पिता - कल्पना न करता येणे ) विवेचन  या श्लोकात परमेश्वराचे सगुण आणि निर्गुण रूपाबद्दल समर्थ बोलत आहेत. ज्याला समर्थांनी सार म्हटले आहे ते सार म्हणजेच ईश्वरी तत्त्व साचार म्हणजे सत्य आहे. त्याचे स्वरूप अदृश्य म्हणजेच गुप्त आहे. समर्थांनी त्यासाठी ' चोरलेसे ' हा शब्द वापरला आहे. अर्थात त्या ईश्वरी तत्त्वाचे हे कसब आहे की ते सर्वत्र विद्यमान असून प...

मनाचे श्लोक भाग १७०

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १७०   देहबुधि हे ज्ञानबोधे तजावी । विवेके तया वस्तूची भेटि घ्यावी । तदाकार हे वृत्ति नाही स्वभावे । म्हणोनी सदा तें चि शोधीत जावे ।।१७०।। अर्थ : मी देह नसून आत्मा आहे हे ज्ञानाच्या साहाय्याने जाणून देहबुद्धीचा त्याग करावा. विचार आणि विवेकपूर्वक आत्म्याचा साक्षात्कार करून घ्यावा. आपली वृत्ती स्वभावतःच आत्म्याशी एकरूप होत नाही. म्हणूनच नेहमी आत्म्याचा शोध घ्यावा.  ( ज्ञानबोध - मी देह नसून आत्मा आहे ही जाणीव, तजावी - टाकून द्यावी, वस्तू - आत्मतत्त्व/[परब्रह्म, तदाकार - एकरूप )  विवेचन  या श्लोकात समर्थांनी आपले आत्मस्वरूप जाणून घेण्यावर भर दिला आहे. आत्मस्वरूप जाणून घेण्याकडे आपला कल नसतो ही गोष्ट अत्यंत स्वाभाविक आहे. त्याला कारण म्हणजे आपली देहबुद्धी. देहाच्या सततच्या सहवासामुळे हा देह म्हणजेच मी आहे अशा प्रकारची भावना दृढ होते. देहाच्या सुखालाच आपण आपले सुख मानू लागतो. मूल जेव्हा जन्मते तेव्हा ते निष्पाप आणि निरागस असते. त्यामुळे ते परमेश्वराच्या जवळ असते. स्वाभाविकच ते अत्यंत आनंदी असते. पण ते जसजसे मोठे होत जाते, तसतसे ...

मनाचे श्लोक भाग १६९

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १६९ नसे अंत आनंत संता पुसावा । अहंकार विस्तार हा नीरसावा । गुणेंवीण निर्गूण तो आठवावा । देहेबुधिचा आठऊ नाठवावा ।।१६९।। अर्थ : ज्याला अंत नाही अशा अनंताबद्दल ( परमेश्वराबद्दल ) संतांना विचारावे. आपल्या अहंकाराचे निरसन करावे. जो त्रिगुणांच्या पलीकडे आहे अशा निर्गुण निराकार परमेश्वराला आठवावे. आपल्या देहबुद्धीचे स्मरण होऊ देऊ नये.  (आनंत - अंत/ आरंभ आदी नसलेला, पुसावा - विचारावे, गुणेवीण - गुणरहित, नाठवावा - न आठवावा/विसरण्याचा प्रयत्न करावा ) विवेचन  संतसंगतीचे महत्त्व सांगणाऱ्या १६३ ते १६९ श्लोकांच्या मालिकेतील हा शेवटचा श्लोक. आधीच्या श्लोकात खरा संत कसा असतो हे समर्थांनी सांगितले. ज्याची वृत्ती आत्ममय झाली आहे अशी व्यक्ती म्हणजे संत. अशा संतांचा सहवास लाभणे हे मोठेच भाग्य ! असे संत आत्मसाक्षात्कारी असतात. परमेश्वराच्या जवळ असतात. तेव्हा समर्थ म्हणतात की अशा संतांना त्या अनंताबद्दल विचारावे. कारण याबाबतीत मार्गदर्शन करण्याची त्यांचीच योग्यता असते. पण जेव्हा आपली आत्मसाक्षात्कारी अशा संतांबरोबर भेट होते, तेव्हा आपण त्यांना काय विचार...

मनाचे श्लोक भाग १६८

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १६८ करी वृत्ति जो संत तो संत जाणा । दुराशागुणे जो नव्हे दैन्यवाणा । उपाधी देहेबुधिते वाढवीते । परी सज्जना केवि बाधू शके ते ।।१६८।। अर्थ : ज्याची वृत्ती आत्ममय झालेली असते तोच खरा संत होय. त्याच्या मनामध्ये एका भगवंताशिवाय कोणतीही अन्य वासना ( दुराशा ) नसते. त्यामुळे तो कधी लाचार असत नाही. देहबुद्धी वाढवणाऱ्या प्रपंचासारख्या उपाधी त्याला कोणताही त्रास देऊ शकत नाहीत.  ( संत - वृत्ती आत्ममय झालेली व्यक्ती, दुराशा - भगवंतावाचून इतर कोणतीही वासना, दैन्यवाणा - लाचार, उपाधि - प्रपंचाचा विस्तार, बाधणे - त्रास देणे )  विवेचन  खरा संत कसा ओळखायचा ते समर्थ आपल्याला या श्लोकात सांगत आहेत. आपण साधारणपणे ' संत ' हा शब्द रूढ आणि पारंपरिक अर्थाने घेतो.  संत म्हटले की आपल्या डोळ्यासमोर दाढी असलेली, जटा बांधलेली, कपाळावर भस्माचे पट्टे असणारी, भगवे कपडे घातलेली, हातात- गळ्यात रुद्राक्षाच्या माळा, कमंडलू वगैरे धारण केलेली व्यक्ती येते. पण हे संतांचे बाह्यरूप झाले. अशा सगळ्या गोष्टी नसल्या तरी एखादी व्यक्ती वृत्तीने संत असू शकते. आणि या सगळ्य...

नात्यांचं महावस्त्र – भाग दहा : 'बहीण-भाऊ'

 उगवतीचे रंग ​नात्यांचं महावस्त्र – भाग दहा : 'बहीण-भाऊ' (अतूट विश्वासाचा रेशीमबंध) ​'नात्यांचं महावस्त्र' विणताना आपण आतापर्यंत आईची 'मायेची पैठणी', बाबांची 'सह्याद्रीची ढाल', आजीची 'संस्कारांची शिदोरी', आजोबांचे 'सुरकुत्यांमधील शहाणपण', मामाचा 'माहेरचा समृद्ध दुवा', मावशीची 'आईची प्रतिछाया', आत्याचा 'बाबांच्या बालपणाची जपणूक करणारा कोपरा' आणि काकांचा 'कुटुंबाचा आधारस्तंभ' हा समृद्ध प्रवास अनुभवला. या महावस्त्रातील सर्वात खोडकर, निष्पाप, पण तितकाच जिवाभावाचा आणि अथांग विश्वासाचा रेशमी धागा म्हणजे 'बहीण-भाऊ' ! हा असा रेशमी धागा आहे, ज्याच्या उल्लेखाशिवाय हे महावस्त्र पूर्णच होऊ शकत नाही. ​हे नातं जगातील सर्व नात्यांपेक्षा वेगळं आणि विलक्षण असतं. यात रक्ताचा घट्ट बंध असतोच, पण माया देखील तेवढीच अथांग असते. एकाच घरात, एकाच छताखाली वाढलेली ही धाकली पाती असतात. महावस्त्राच्या धाग्यांमधील हे अतूट असे रेशीमबंध! घरामधील एकच माती, मातीमधली प्रेमळ नाती, भावाबहिणीची आगळीक जाती, करी लाभावीण प्रीती! ​'स...

मनाचे श्लोक भाग १६७

उगवतीचे रंग ​ मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १६७   बरा निश्चयो शाश्वताचा करावा । म्हणे दास संदेह तो वीसरावा । घडीने घडी सार्थकाची करावी । सदा संगती सज्जनाची धरावी ।।१६७।। अर्थ : शाश्वताचा म्हणजेच चिरंतन असे आत्मस्वरूप किंवा परमेश्वर आपल्याला प्राप्त करून घ्यायचा आहे असा दृढ निश्चय करावा. मनामध्ये येणाऱ्या शंका किंवा विकल्प विसरावा. परमेश्वर प्राप्तीसाठी आपल्या आयुष्यातील प्रत्येक क्षण सार्थकी लावावा. हे सर्व साधण्यासाठी आत्मसाक्षात्कारी व्यक्तीचा सहवास करावा.  ( शाश्वताचा - शाश्वत असे ईश्वरी तत्त्व, संदेह - शंका/विकल्प )  विवेचन  ' सदा संगती सज्जनाची करावी ' या मालिकेतील हा अंतिम श्लोक. पुढील श्लोक देखील संतसंगतीचा महिमा सांगणारे आहेत पण त्यांचा अंतिम चरण वेगळा आहे. या श्लोकात समर्थांनी आपल्याला तीन महत्वाच्या गोष्टी सांगितल्या आहेत. त्या आपण एकेक करून पाहू या. पहिल्या ओळीत समर्थ म्हणतात,'बरा निश्चयो शाश्वताचा करावा.' आपण आपल्या जीवनामध्ये अनेक वेगवेगळ्या प्रकारचे निश्चय किंवा निर्धार करतो. त्याप्रमाणे ती गोष्ट प्राप्त व्हावी म्हणून ठरवून प्रयत्न करतो. विद्यार्थी पर...