मुख्य सामग्रीवर वगळा

मनाचे श्लोक भाग २०२

उगवतीचे रंग

मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग २०२ 

मना गूज रे तुज हे प्राप्त जालें ।

परी अंतरी पाहिजे यत्न केले ।

सदा श्रवणें पाविजे निश्चयासी ।

धरी सज्जनसंगती धन्य होसी ।।२०२।।

अर्थ : हे मना, परमात्म्याच्या स्वरूपाचे हे रहस्य तुला सांगितले आहे. परंतु आपल्या अंतर्यामी त्याची अनुभूती येण्यासाठी तुला स्वतःलाच प्रयत्न करावे लागतील. परमात्मा प्राप्तीच्या निश्चयासाठी तुला सत्संग किंवा सद्विचारांचे श्रवण करणे आवश्यक आहे. त्यासाठी हे मना तू सज्जनाची संगत करावीस. त्याने तू धन्य होशील.

( गूज - गूढ/रहस्य, अंतरी - अंतर्यामी/मनामध्ये, यत्न - प्रयत्न, श्रवणें - चांगले विचार ऐकणे, पाविजे - पावशील/प्राप्त होशील, निश्चय - निर्धार, सज्जनसंगती - संत/साधुपुरुषांचा सहवास ) 

विवेचन 

आधीच्या दोन श्लोकांमध्ये समर्थांनी आपल्याला परमात्म्याच्या दर्शनाचे गूढ सांगितले. खरे तर परमात्म्याचे दर्शन किंवा अनुभूती हा बोलण्याचा विषय नाही. ती अनुभवण्याची गोष्ट आहे. तरी देखील आपल्या साधकांचे कल्याण व्हावे हा हेतू मनात धरून समर्थांनी परमात्म्याचे दर्शन झाल्यावर काय होते हे सांगितले. २०० व्या श्लोकात ते म्हणतात," तो गे तो चि तो राम सर्वत्र पाहे.' एकदा आत्मदर्शन किंवा परमात्म्याचे दर्शन झाले किंवा अनुभूती आली की साधकाला सर्वत्र परमेश्वराचेच रूप प्रत्ययास येते. तर २०१ या श्लोकात ते म्हणतात की असे झाले की द्वैत म्हणून काही उरतच नाही. 

पण समर्थ साधकाच्या मनातील सर्व शंकांचे समाधान या श्लोकात करीत आहेत. ते म्हणतात," हे मना, मी तुला परमात्म दर्शनाची अत्यंत गुह्य किंवा गुप्त गोष्ट सांगितली. " पण तुला हे प्राप्त करण्यासाठी स्वतःला प्रयत्न करावे लागतील." हे प्रयत्न म्हणजे अंतर्यामी आपल्या वृत्तीचा बदल घडवून आणायचा आहे. आतापर्यंत आधीच्या श्लोकातून समर्थांनी परमार्थाचा शुद्ध विचार वेगवेगळ्या प्रकारे आपल्यासमोर ठेवला. तो आत्मसात करायला हवा. अंतर्यामी त्याची अनुभूती यायला हवी. त्यासाठी चिकाटीने दीर्घकाळ प्रयत्न करावे लागतील. 

समर्थांनी हे जे सांगितले आहे, त्याला साधनेची जोड द्यावी लागेल. सातत्याने नामस्मरण, गुरूंच्या उपदेशाचे स्मरण आणि पालन या गोष्टी कराव्या लागतील. त्यातूनच अंतरात पालट घडून येईल. आपण घोड्याला पाण्यापर्यंत नेऊ शकतो. पण प्यायचे काम घोड्याचे आहे. तसेच समर्थ माउलीने आपल्याला या परमार्थाच्या सरोवराच्या काठी आणून सोडले आहे. ते पाणी प्राशन करण्यासाठी आपल्याला स्वतःलाच हालचाल करावी लागेल. 

पण बऱ्याच वेळा आपण कंटाळून साधन सोडून देतो. माणसाचे विचार बदलत असतात. म्हणून समर्थ म्हणतात," घडीघडी बिघडे हा निश्चयो अंतरीचा..." तो निश्चय दृढ व्हावा यासाठी सद्गुरू कृपा आवश्यक असते. परमार्थ मार्गावर सातत्याने दृढ प्रयत्नांची कास धरावी लागते. संपूर्ण श्रद्धेने साधन करावे लागते. त्यासाठी मनाचा आणि बुद्धीचा निश्चय आवश्यक असतो. हा निश्चय सत्संग श्रवणातून होतो, चांगल्या विचारांचे श्रवण केल्याने होतो. चांगल्या विचारांनी आपल्या अंतरंगात बदल होतो. परमार्थ मार्गावर चालण्याचा निश्चय दृढ होतो. 

मग या सत्संगासाठी किंवा चांगले विचार कानावर पडण्यासाठी काय करावे ? याचेही उत्तर समर्थ अंतिम चरणात देतात. ते म्हणजे ' धरी सज्जनसंगती धन्य होसी.' सज्जनांचा संग करावा. आता ' सज्जन ' म्हणजे नेमके कोण हे समर्थांनी आधीच्या श्लोकांमध्ये विस्तृतपणे सांगितले आहे. सज्जन याचा अर्थ संत किंवा साधुपुरुष असा अपेक्षित आहे. आधीच्या श्लोकांमध्ये आपण पाहिले की केवळ बाह्य स्वरूपावरून साधू, संत किंवा गुरु यांना ओळखता येणार नाही. अशी व्यक्ती खऱ्या अर्थाने हरिभक्त आहे का, ते परमार्थाव्यतिरिक्त इतरच काही बोलतात का, साधन करण्याचे सांगण्याऐवजी दुसरेच काही करायला सांगतात यासारख्या गोष्टींवरून ती व्यक्ती खरोखरच गुरू म्हणून पात्र आहे का हे ठरवता येते. अशा साक्षात्कारी व्यक्तीचा संग आपण करावा असे समर्थ म्हणतात. त्यांच्या संगतीत ' विमल, शुद्ध विचारांचे ' श्रवण घडते. परमार्थाचा निश्चय दृढ होतो. शेवटी आत्मज्ञान होऊन साधक धन्य होतो.

स्वसंवाद 

१. सद्गुरूंनी आणि संतांनी सांगितलेले परमार्थाचे गुह्य ज्ञान केवळ ऐकण्यापुरते न ठेवता, ते प्रत्यक्षात अनुभवण्यासाठी मी स्वतः अंतरी प्रामाणिक प्रयत्न करतो का?

२. घोड्याला पाण्याकाठी नेल्यावर त्याने स्वतः पाणी प्यावे, तद्वत सद्गुरूंनी दाखवलेल्या मार्गावर चालून नामस्मरण व साधनेचे अमृत मी स्वतः आचरणात आणतो का?

३. संसारातील अडचणींमुळे किंवा आळसामुळे परमार्थातील निश्चय ढळू नये म्हणून, मी नित्यनेमाने सत्संग आणि सद्विचारांच्या श्रवणाची कास धरतो का?

४. 'धरी सज्जनसंगती धन्य होसी' या समर्थांच्या शिकवणीनुसार, बाह्य भपक्याला न भुलता खऱ्या संत-सज्जनांचा सहवास धरून माझे जीवन धन्य करण्याचा मी प्रयत्न करतो का?

( क्रमशः )

© विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव.

२६/९/२०२६

प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२

( कृपया लेख नावासहित अग्रेषित करावा )




टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...