मुख्य सामग्रीवर वगळा

मनाचे श्लोक भाग १२५

उगवतीचे रंग 

मनोपनिषद अर्थात मनाचे श्लोक भाग १२५ 

अनाथां दिनाकारणे जन्मताहे ।

कलंकी पुढे देव होणार आहे ।

जया वर्णितां सीणली वेदवाणी ।

नुपेक्षी कदा देव भक्ताभिमानी ।।१२५।।

अर्थ : परमेश्वर दीन अनाथ भक्तांसाठी अवतार घेतो. कलियुगात तो कल्की म्हणून अवतार घेणार आहे. अशा या परमेश्वराचे वर्णन करताना वेद सुद्धा थकले आहेत. तात्पर्य आपल्या भक्तांचा कैवारी असलेला परमेश्वर त्यांची कधीही उपेक्षा करीत नाही. 

( कलंकी - कल्की अवतार )

 विवेचन 

आधीच्या श्लोकांमध्ये समर्थांनी  नऊ अवतारांचे वर्णन केले आहे. त्या त्या अवतारात आपल्या भक्तांच्या रक्षणासाठी परमेश्वराने अवतार घेतल्याचे आपल्याला दिसते. ' परित्राणाया साधूनां विनाशायच दुष्कृताम्  ' हे त्याचे ब्रीदच आहे. म्हणून अनाथ दीन जनांसाठी तो अवतार घेतो. त्यांचे दुर्जनांपासून रक्षण करतो. परंतु अनाथ आणि दीन जन कोणते ? आपण नेहमीच्या व्यावहारिक अर्थाने समजतो, ते नाहीत. अनाथ आणि दीन या शब्दांचा अर्थ इथे ज्यांना भगवंत हाच माझा नाथ आहे आणि भगवंताशिवाय अन्य आपले कोणी नाही असे वाटते ते असा अपेक्षित आहे. ज्या ज्या वेळी भक्तांनी त्याची," हे भगवंता, आता मला तुझ्याशिवाय अन्य कोणी त्राता नाही " अशा आर्ततेने आळवणी केली त्या त्या वेळी तो धावून आला. मागील श्लोकांमध्ये गजेंद्राचे उदाहरण, द्रौपदीचे उदाहरण अशी अनेक उदाहरणे आपण पाहिली आहेत.

आताच्या काळात अन्याय, अत्याचार वाढला आहे. लोक खरा धर्म विसरले आहेत. लोकांच्या वागण्याबोलण्यात दांभिकतेचे प्रमाण वाढले आहे. राजसत्ता, शासनसंस्थेत भ्रष्टाचार, अनागोंदी वाढली आहे. अशा प्रकारची परिस्थिती जेव्हा अगदी कळसाला पोचेल तेव्हा कलियुगाच्या शेवटी भगवान विष्णू कल्की रूपाने अवतार घेतील. या वेळी त्यांच्यासोबत अनेक सज्जन शक्ती देखील त्यांना त्याच्या कार्यात साहाय्य करतील. भगवंताच्या नऊ अवतारानंतर होणारा हा दहावा अवतार असेल. कल्की अवताराचे वर्णन पुराणात आले आहे. पुराणात वर्णन केल्यानुसार कल्की म्हणजे एक तेजस्वी ब्रह्मचारी योद्धा असून तो शुभ्र अशा अश्वावर स्वार झाला आहे. त्याच्या हातात तलवार आहे. त्याचे हे वर्णन हे सूचित करते की तो धर्माच्या रक्षणार्थ आणि कल्याणकारी अशा राजसत्तेची स्थापना करणार आहे. धर्माला हानी पोचवणाऱ्या दुष्ट शक्तींचा विनाश करणार आहे. पुराणात वर्णन केल्याप्रमाणे हा कल्की अवतार म्हणजे एका नव्या क्रांतीची सुरुवात असेल. अन्याय, अत्याचाराचे अंधकारमय युग संपून एका नव्या युगाची पहाट होईल.

ज्या ज्या वेळी समाजात अन्याय, अत्याचार वाढला आहे, राजसत्ता आणि शासनसत्ता भ्रष्ट झाली आहे अशा वेळी समाजात वेळोवेळी क्रांती घडून आली आहे. हा इतिहास आहे. अशा परिस्थितीत कोणीतरी अशी व्यक्ती जन्माला येते की तिच्या मागे सगळा समाज जातो. अशी व्यक्ती क्रांतीचे माध्यम ठरते. अशा व्यक्तीला समाजातील विधायक शक्तींचे देखील सहकार्य मिळते असाही अर्थ या ठिकाणी घेता येईल. 

तात्पर्य, अशा भगवंताचे यथार्थ वर्णन करणे कोणालाही शक्य नाही. त्याचे वर्णन करताना प्रत्यक्ष वेद देखील शिणले आहेत. तर आपल्यासारख्या सामान्य जनांची काय कथा ! तेव्हा दीन अनाथ होऊन म्हणजेच हे भगवंता, मला तुझ्याशिवाय कोणी नाही अशा भावनेने आपण परमेश्वराची भक्ती करावी. तो दीनदयाळू आपल्या भक्तांची कधीच उपेक्षा करीत नाही. 

स्वसंवाद 

१. व्यवहारात माझ्याकडे सर्व काही असले, तरी ईश्वरासमोर उभे राहताना "तुझ्याशिवाय माझा दुसरा कुणीही त्राता नाही" अशी 'अनाथ आणि दीन' असल्याची अनन्य शरणागती माझ्या ठायी असते का? 

२. आजूबाजूला वाढलेला भ्रष्टाचार किंवा दांभिकता पाहून मी केवळ हताश होऊन नकारात्मक विचार करतो, की कल्की अवताराला (सत्प्रवृत्तीला) साहाय्य करणारी एक 'सज्जन शक्ती' म्हणून माझे कर्तव्य प्रामाणिकपणे पार पाडतो? 

३. ज्याचे यथार्थ वर्णन करताना प्रत्यक्ष वेदही थकले, त्या भगवंताचे आकलन मी माझ्या मर्यादित बुद्धीने आणि अहंकाराने करण्याचा व्यर्थ प्रयत्न तर करत नाही ना?

 ४. संकटाच्या किंवा अन्यायाच्या अंधकारमय युगातही, भगवंत भक्तांचा कैवारी बनून एका 'नव्या युगाची पहाट' नक्कीच आणेल, हा अढळ विश्वास माझ्या मनात आहे का?

( क्रमशः )

© विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव.

१०/७/२०२६

प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२

( कृपया लेख नावासहित अग्रेषित करावा ) तम् 













टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...