मुख्य सामग्रीवर वगळा

वारसा : काय आणि कितीचा

उगवतीचे रंग 

वारसा : काय आणि कितीचा

 एका उद्योगपतीचं निधन झालं तेव्हा त्याच्या अंत्ययात्रेच्या प्रसंगी जमलेली मंडळी चर्चा करीत होती की त्यानं किती धन मागे ठेवलंय ? करोडोंचा बँक बॅलन्स, कित्येक किलो सोनं, कारखाने, बंगले, गाड्या इ. लोकांच्या दृष्टीनं ' किती ' ही गोष्ट महत्वाची होती. एखादा भ्रष्ट राजकारणी देखील आपल्या आयुष्यात प्रचंड ' माया ' कमावतो. ' प्रेम ' नाही. तो गेल्यानंतर लोकांमध्ये चर्चा सुरु होते की त्याने ' किती ' धन मागे ठेवलंय ? लोकांच्या दृष्टीनं ' किती ' महत्वाचा ! खरं तर ' काय ' आणि ' किती ' हे केवळ प्रश्नार्थक शब्द नाहीत. ती जीवनमूल्ये आहेत. एखादी व्यक्ती गेल्यानंतर त्यानं ' काय ' मागे ठेवलंय हे कितीपेक्षा अधिक महत्वाचं. 

एका व्यक्तीला वाचनाची प्रचंड आवड होती. प्रचंड ग्रंथसंग्रह त्याने जमवला. आयुष्यात फारसे धन त्याने कमवले नाही. पण हे ग्रंथरूपी धन मात्र त्याच्याकडे भरपूर होते. आपल्या अंत्यसमयी त्याने आपल्या मुलाला जवळ बोलावून सांगितले, " बाळा, मी तुझ्यासाठी फारशी संपत्ती ठेवू शकलो नाही. पण ही पुस्तके आहेत. हेच माझ्या दृष्टीने धन आहे. हा माझा वारसा आहे. हा जप. " मुलावरही त्या व्यक्तीच्या वागण्याचे संस्कार झाले होते. तो म्हणाला, " बाबा, तुम्ही विचारांचा वारसा मागे ठेवून जात आहात. तो माझ्यासाठी महत्वाचा आहे. पैसा मी माझ्या कर्तृत्वाने मिळवीन. पण तुम्ही दिलेला वारसा जीवापाड जतन करीन, तो वाढवेन. " इथे  कितीपेक्षा ' काय ' महत्वाचे !

सामान्य माणसं जेव्हा ' कितीचा ' विचार करतात तेव्हा त्याला जोडून आणखी प्रश्न त्यांच्या डोक्यात यायला हवा. तो म्हणजे ' कसं '. खूप काही  कमावलं. पैसा, सोनंनाणं, बंगले, गाड्या इ. आयुष्यात पैसा,धन महत्वाचं तर आहेच ! पण ते ' कसं ' याला महत्व आहे. संत तुकाराम महाराज म्हणतात त्याप्रमाणे ' जोडोनिया धन उत्तम व्यवहारे ' असं ते आहे का ?असं धन असेल तर ती लक्ष्मी ! नाहीतर ती नुसतीच संपत्ती. ' किती ' कमावलं याचीच आपण मोजदाद करत बसतो, नाही का ? पण कितीच्या आकड्यांच्या गर्दीत एक महत्त्वाचा प्रश्न राहूनच जातो. तो म्हणजे हे ' किती ' ' कसं ' कमावलं ? ' किती ' चा हव्यास आयुष्यभर संपत नाही. पण ते मिळवण्याच्या नादात आपण खूप काही गमावून बसतो. कितीच्या जगात चमक आहे, गजबज आहे. या जगाला आकड्यांची भूक असते. बँक बॅलन्स किती, जागा किती, प्रतिष्ठा किती ? आणि गंमत म्हणजे किती कमावलं याची माहिती सहज मिळते, पण ते कसं कमावलं याची खबर फार कमी लोक घेतात. कितीला जोडून कसं हा शब्द  सहजपणे येतच नाही. कारण कसं मध्ये प्रश्न आहेत… आणि कितीमध्ये गर्व. कसं मध्ये उत्तरदायित्व आहे… आणि कितीमध्ये टाळ्या ! कधी कधी या कितीचा दबदबा इतका वाढतो की ' कसं ' चा प्रकाश दिसेनासा होतो.

फार थोड्या व्यक्ती अशा असतात की ज्यांच्या बाबतीत ' काय ' आणि ' किती ' दोन्हींचे मूल्य अपरंपार असते. सुधा मूर्ती आणि नारायण मूर्ती. जे आर डी टाटा आणि रतन टाटा. यांच्यासारख्या व्यक्तींच्या संपत्तीचे मूल्य तर कित्येक कोटींच्या घरात जातेच पण त्यांनी आयुष्यभर ज्या मूल्यांचा पाठपुरावा केला, ती मूल्ये चिरंतन आहेत. सर्वांसाठीच मार्गदर्शक आहेत. 

रवींद्रनाथ टागोर, पु. ल. देशपांडे यांच्यासारखे अनेक थोर साहित्यिक होऊन गेले. त्यांनी कदाचित खूप काही मागे ठेवले नसेल. म्हणजे सर्वसामान्यांच्या भाषेत ' किती '. पण ' काय ' मागे ठेवलं याला निश्चितच महत्व आहे. त्याचं मोजमाप ' किती ' ची फुटपट्टी लावून आपल्याला करता येणार नाही. त्यांनी मागे ठेवला आहे तो मूल्यांचा वारसा ! त्यांनी मागे ठेवलं आहे ते जीवन जगण्याचं सौंदर्य ! ' या जन्मावर या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे ' असं मंगेश पाडगावकर सांगतात. पण ते का करायचं आणि कसं करायचं याचंही उत्तर त्यांच्यासारखे साहित्यिक आपल्या साहित्यातून देत असतात. ते आपल्याला माणसात देव शोधायला सांगतात. हाच त्यांचा वारसा आहे. त्यांची समृद्धी नोटांत मोजता येत नाही. ती असते त्यांच्या शब्दांत, स्वभावात आणि आचरणात. 

लता मंगेशकरांनी लाखो हृदयांना आपल्या सुरांनी जो आनंद प्रदान केला त्याची किंमत करता येईल का ? त्यांच्या संपत्तीचे मूल्य होऊ शकेल ? पण त्यांचा वारसा अमूल्य आहे. स्वरांची साधना, शुचितेची शिस्त, कलेप्रतीची निष्ठा आणि समर्पण, स्वभावातील नम्रता आणि ऋजुता याची मोजदाद किती आणि कशी करणार ? आज त्यांच्या पुढच्या पिढीतही हीच परंपरा जपली जाते. हाच खरा वारसा. थोर समाजसेवक बाबा आमटेंनी आपल्या सेवेचा वारसा मागे ठेवला आहे. तो त्यांच्या मुलांनी चालवला. आज त्यांची तिसरी पिढी सुद्धा तोच वारसा चालवते आहे. कित्येक कुटुंबांनी मुलांसाठी कोटींचा ठेवा ठेवलेला नसतो, पण त्यांनी ठेवलेला असतो ज्ञानाचा ठेवा,  ग्रंथभांडार आणि संस्कारांची बीजे. ही बीजे एकदा उगवली की छाया देतात पिढ्यानपिढ्या ! आणि कोणताही वारसा नीट समजून घेण्यासाठी एकच तराजू पुरतो ' काय ' ते स्वतःसोबत घेऊन गेले, आणि ' काय 'मागे ठेवून गेले. शेवटी जग विसरतं किती आणि आठवत राहतं ते काय. 

धनाचे रूप पाण्यापरी, कधी तरी जातेच वाहून 

मूल्यांचे दीप मात्र तेवत राहतात, वर्षानुवर्षे

आणि उजळतात वाटा आयुष्याच्या. 

ज्यांना ' किती ' आणि ' काय 'चे हे गणित समजले, त्यांचा वारसा आयुष्यभर दरवळत राहतो, सुगंधासारखा ! 

© विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव. 
७/१२/२०२५
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित अग्रेषित करावा )



टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...