मुख्य सामग्रीवर वगळा

एक अफलातून गाणं

 उगवतीचे रंग 

एक अफलातून गाणं 

आठ नऊ वर्षांपासून एका गाण्यानं लोकांना वेड लावलं आहे. ज्याच्या त्याच्या तोंडी हे गाणं असतं. बरं हे गाणं कोणत्याही चित्रपटातलं नाही, तरी ते लोकांच्या तोंडी आहे. असं कोणतं गाणं आहे बुवा हे ? तर हे गाणं आहे रोज आपल्या दाराशी येणाऱ्या आणि कचरा गोळा करणाऱ्या गाडीवर वाजणारं ! ' गाडीवाला आया घरसे कचरा निकाल ' हेच ते जादुई गाणं. सकाळी एकदा त्याचे स्वर कानावर पडले की दिवसभर ते मनात घॊळत राहतं. आमच्या दारावर भाजी विकण्यासाठी येणारा एक भाजीवाला या चालीवर भाजी विकत घेण्यासाठी आवाहन करताना पाहून माझी एकदा मोठीच करमणूक झाली होती. तो म्हणायचा, ' भाजीवाला आया ताई पैसे निकाल ' 

सुरुवातीला तर हे गाणं ऐकून माझी मोठीच करमणूक झाली होती. या गाण्याचा आवाज मला अमिताभने गायलेल्या गाण्यासारखा वाटायचा. आणि संगीत तर अफलातूनच. मधूनच त्याला दिलेला, ' तो क्या करे भैय्या ' सारख्या शब्दांचा तडका त्याची मजा वाढवतो. साधी सोपी रचना लोकांना आवडते. ती लोकप्रिय होते आणि त्यांच्या लक्षातही राहते. माधुरी दीक्षितचं ते गाणं नाही का ? एक दो तीन चार पाच ... ' बाकी काही असो पण  सगळ्या लहान मुलांचे अंक पाठ झाले त्यामुळे ! तसंच हे गाणं. सोप्या शब्दात आणि मनोरंजक पद्धतीने लोकांना स्वच्छतेचं महत्व सांगणारं ! 

या गाण्याच्या जन्माची कथाही तितकीच रंजक आहे बरं का ! आपले माननीय पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी लाल किल्ल्यावरून बोलताना जनतेला स्वच्छता अभियानाचे आवाहन केले होते. आपलं गाव, शहर, देश स्वच्छ ठेवण्यासाठी नागरिकांनी सहभाग द्यायला हवा अशा प्रकारचं हे आवाहन होतं. ते ऐकलं सगळ्या देशवासीयांनी. पण त्या शब्दांनी एका माणसाच्या मनात घर केलं. ती व्यक्ती होती मध्य प्रदेशातील एका अत्यंत दुर्गम भागात राहणारे एक शिक्षक. श्याम बैरागी हे त्यांचं नाव. पंतप्रधानांच्या या आवाहनाला प्रतिसाद देण्यासाठी काय करता येईल या विचारांनी त्यांच्या मनात घर केलं होतं.  मंडला जिल्ह्यातील दुर्गम भागातील एका शाळेत शिक्षक असणारे हे श्याम बैरागी मंडला येथील नगरपालिकेच्या मुख्याधिकाऱ्याना जाऊन भेटले. स्वच्छता अभियानासाठी एखादं गाणं लिहिलं तर चालेल का असा प्रश्न त्यांनी मुख्याधिकाऱ्याना केला. ते मुख्याधिकारी म्हणाले की काही हरकत नाही. पण गाणं असं हवं की ते गाडीवर वाजवता यायला हवं. लोकांना कचरा आणा म्हणून ओरडून सांगण्याची गरज पडायला नको. बैरागी हे उपक्रमशील आणि कल्पक शिक्षक. ते लगेच कामाला लागले. यापूर्वीही लेखनाचा अनुभव त्यांना होताच. मग काय झालं गाणं तयार ! साध्या सोप्या शब्दात. या गाण्याला चालही लावली ती श्याम बैरागी यांनीच. आणि त्यातील भारदस्त आवाजही त्यांचाच ! मध्य प्रदेशातील मंडला नगरपालिकेच्या कचरा गाडीवर हे गाणं वाजायला लागलं. ही गोष्ट आहे २०१६ मधील.  पाहता पाहता ते लोकांच्या ओठी रुळलं. मग या गाण्याची व्याप्ती आणि लोकप्रियता वाढतच गेली. संपूर्ण मध्य प्रदेश, बिहार, छत्तीसगढ, महाराष्ट्र,  गोवा, राजस्थान आदी राज्यातही हे गाणं वाजू लागलं. रोज सकाळी आपल्या घरातील केरकचरा टाकून द्या. आपलं घर, परिसर स्वच्छ ठेवा असं आवाहन लोकांना करू लागलं. कचरा गाडी आणि हे गाणं एक समीकरण झालं. 

यापूर्वी कचरा गोळा करणाऱ्या गादीवर एक घंटा बसवलेली असायची. ती घंटा वाजवून लोकांना कचरा टाकण्याचं आवाहन केलं जायचं. अजूनही आपण त्या गाडीला घंटागाडीच म्हणतो. पण आता जवळपास प्रत्येक गावात घंटेच्या ऐवजी हे गाणं गाडीवर वाजतं. कोरोनाच्या काळात तर स्वच्छतेला अपार महत्व होतं. तसं ते कायमच आहे. पण कोरोना काळात तर या गाण्यानं लोकांना स्वच्छतेचं महत्व अगदी तीव्रतेनं जाणवून दिलं. 

या गाण्याची लोकप्रियता इतकी वाढली की काही शाळांच्या वार्षिक समारंभाच्या कार्यक्रमांमध्ये त्यावर नृत्य केलं जाऊ लागलं आणि बच्चेकंपनी त्यातून स्वच्छतेचा संदेश लोकांना देऊ लागली. अनेकांनी यु ट्यूबवर या गाण्यांचे व्हिडीओ करून टाकले. २२ देशातील लोकांनी हे गाणं यु ट्यूबवर पाहिलं. या गाण्याला ६ मिलियन व्ह्यूज मिळाले. 

पण पण पण....! ज्यानं हे गाणं लिहिलं तो बिचारा बाजूलाच राहिला. त्याला ना सन्मान मिळाला ना पैसे. बऱ्याच जणांना तर त्याचं नावही माहिती नव्हतं. त्याचं कारण म्हणजे श्याम बैरागींनी आपल्या गाण्याचा कॉपीराईट घेतला नव्हता. त्यांना जेव्हा या बाबतीत विचारलं गेलं की तुम्ही यासाठी अर्ज का करत नाही ? तेव्हा ते म्हणाले, ' अर्ज करून सन्मान मिळणार असेल तर तो काय कामाचा ? अशा गोष्टींची दखल स्वतःहूनच सरकारने घ्यायला हवी. शिवाय आपण सर्वांनी कोणतीही अपेक्षा न ठेवता आपलं गाव सुधारण्यासाठी स्वतःहूनच काहीतरी करायला हवे. स्वच्छता अभियान ही संपूर्ण समाजाची चळवळ व्हायला हवी. ' खरोखरच किती मोलाचे आणि तळमळीचे विचार मांडले आहेत श्याम बैरागी यांनी. 

कचरा मग तो घरात किंवा परिसरात कुठेही असो, पडून राहता उपयोगी नाही. त्याची योग्य विल्हेवाट लावलीच पाहिजे. आता आपल्याला कचरा टाकायला लांब कुठेही जायला लागत नाही. फक्त कचऱ्याचे ओला कचरा, सुका कचरा असे नीट वर्गीकरण करायचे आणि गाडी आली की कचरा टाकून मोकळे व्हायचे. कचरा मग तो मनातला असो की घरातला, राहू देता उपयोगी नाही. ' तोरा मन दर्पन कहलाये ' असं एक सुंदर गाणं आहे. आपलं मन हेच आरसा. ते निर्मळ असलं तरच स्वच्छ प्रतिबिब दिसेल. म्हणून तर ' देख देख देख तू यहाँ वहा न देख...गाडीवाला आया घरसे कचरा निकाल. '

Ⓒ विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव 

२८/३/२०२५

प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२

( कृपया लेख नावासहित अग्रेषित करावा )












टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...