मुख्य सामग्रीवर वगळा

आनंदनिधान दोन शब्द... पुस्तकाच्या अंतरंगात शिरण्यापूर्वी

आनंदनिधान 

दोन शब्द... पुस्तकाच्या अंतरंगात शिरण्यापूर्वी 

प्रिय रसिक वाचक 

माझं नवीन पुस्तक ' आनंदनिधान ' आपल्या हाती देताना विशेष आनंद होत आहे. जॉन किट्स नावाचा कवी म्हणतो A thing of beauty is joy forever, ' आपल्या भाषेत सांगायचं तर हीच गोष्ट ' सत्यं शिवं सुंदरम ' अशी सांगता येईल. सत्य, शिव आणि सुंदराचा मिलाफ असलेली कोणतीही गोष्ट ही चिरंतन आनंदाचा स्रोत असते. आनंदनिधान म्हणजे अशाच चिरंतन आनंद देणाऱ्या गोष्टी. कोणकोणत्या गोष्टी अशा आनंदनिधान असू शकतात याबद्दल मी ' आनंदनिधान ' या लेखात सविस्तरपणे लिहिले आहे. त्याची आता पुनरावृत्ती करीत नाही. आपण ते जरूर मुळातून वाचावं. 

मानवी जीवन सुखदुःखांनी भरलेले असते. आपण कधी निराश होतो, तर कधी आनंदी. आपण सारखा सुखाचा शोध घेत असतो. पण सुखदुःखाचा पाठशिवणीचा खेळ सुरु असतो. सुखाचे क्षण किनाऱ्यावर बसून वाळूचे कण हाती घ्यावे आणि हातातील वाळू जशी निसटून जाते, तसेच तेही आपल्या हातातून निघून जातात. तर कधी हुलकावणी देतात. म्हणून सुखाच्या शोधात असलेल्या मानवाला नेमकं सुख म्हणजे काय, ते कशात आहे हे शेवटपर्यंत उमजत नाही. पण जर आनंदाचं निधान गवसलं तर मानवाचा सुखाचा शोध त्या ठिकाणी संपेल. 

ज्ञान आणि रंजन हे कोणत्याही अभिजात साहित्याचे अंगभूत गुण असतात आणि असले पाहिजेत असे मला वाटते. अशाच प्रकारचा सुखद अनुभव या पुस्तकातील ललित लेख वाचताना आपल्याला येईल. विविध विषयांवरचे प्रसंगानुरूप लिहिलेले हे लेख वाचताना आनंद तर देतीलच पण एखाद्या विषयाकडे पाहण्याची नवी दृष्टी सुद्धा देतील. प्रत्येक लेखात सकारात्मकता आणि सांगण्यासाठी काहीतरी आहेच. उदाहरणार्थ ' भिंत ' या साध्या विषयावरील लेख ' भिंतीसंबंधीच्या ' अनेक बाजू आपल्यासमोर उलगडेल. वाचनाच्या आनंदाबद्दल बोलणारे काही लेख आहेत. जीवनात हसतमुख असणे किती महत्वाचे आहे हे ' सुहास्य तुझे मनास मोही ' हा लेख आपल्याला सांगेल. या पुस्तकाच्या अनुक्रमणिकेवर नुसती नजर टाकली तरी विषयांची विविधता आपलयाला लक्षात येईल. आपल्यासाठी  विविध रंगांचा हा मनोहारी गोफ घेऊन मी आलो आहे. हा एक कॅलिडोस्कोप आहे. आनंद आणि सौंदर्य ही याची अविभाज्य अंगे आहेत. कोणताही लेख घ्या. त्यात आनंद, सौंदर्य, सकारात्मकता आणि काहीतरी संदेश आपल्याला मिळाल्याशिवाय राहणार नाही. आत्मस्तुतीचा दोष पत्करूनही मी ही खात्री आपल्याला देत आहे. ज्ञानेश्वर माऊलींचे शब्द मला या ठिकाणी आठवतात. माउली म्हणतात

 तरी  एकले अवधान दीजे । मग सर्व सुखाते पात्र होईजे ।

 हे प्रतिज्ञोत्तर माझे । उघड ऐका ।।

माऊलींची जी भावना आहे, तीच माझी आहे. माउली माउली आहेत आणि मी सामान्य ! पण आपण वाचक जाणकार आहात. मी आज जो काही आहे तो आपल्यामुळेच ! 

हे पुस्तक सुंदर स्वरूपात आपल्या हाती पडावे यासाठी सोहम क्रिएशनचे संपादक मा सुरेंद्र गोगटे आणि सौ स्नेहा गोगटे यांनी जी मेहनत घेतली आहे, त्यासाठी मी त्यांचा ऋणी आहे. पुस्तकाचे नावाला साजेसे मुखपृष्ठ तयार करणाऱ्या प्रथमेश नाझरकर याने आनंदनिधान मूर्तपणे मुखपृष्ठावर साकारले आहे. त्यासाठी त्याचाही मी ऋणी आहे. 

माझ्या इतर पुस्तकांप्रमाणेच आपण या पुस्तकाचे स्वागत कराल ही खात्री आहे. हे पुस्तक नावाप्रमाणेच आपल्यासाठी ' आनंदनिधान ' ठरो. 

- विश्वास देशपांडे. 






 

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...