मुख्य सामग्रीवर वगळा

चांदणे शब्दफुलांचे मनोगत

चांदणे शब्दफुलांचे 

दोन शब्द... पुस्तकाच्या अंतरंगात शिरण्यापूर्वी 

मुळात चांदणं हा शब्दच किती आल्हाददायक ! त्यात हे चांदणं शब्द फुलांचं ! आपल्या असामान्य कार्यकर्तृत्वाने काळाच्या पडद्यावर आपल्या ठसा उमटवून जाणाऱ्या काही व्यक्तींच्या जीवनगाथेची ओझरती का होईना पण ओळख करून देण्याचा हा प्रयत्न. कोजागिरी पौर्णिमेच्या दिवशी या पुस्तकाचे प्रकाशन होत आहे हा एक सुखद योगायोग ! कोजागिरी पौर्णिमेच्या दिवशी बहरून आलेले हे ' चांदणे शब्दफुलांचे ' आपल्यासारख्या रसिक वाचकांच्या हाती सोपवताना मला अतिशय आनंद होत आहे. 

 हे पुस्तक म्हटलं तर ललित लेखन आहे पण यातील विविध व्यक्तिरेखांचे मनोहर कोलाज आपल्याला भावविभोर करतील. या पुस्तकात अगदी राम, कृष्ण, गणेश, परशुराम, संत ज्ञानेश्वर, ब्रह्मचैतन्य गोंदवलेकर महाराज यांच्यासारख्या अध्यात्मिक आणि पौराणिक व्यक्तिरेखा तर आहेतच. त्याशिवाय बालगंधर्व, पंडित शिवकुमार शर्मा, बाबासाहेब पुरंदरे यांच्यासारखा अलीकडच्या काळातील आपापल्या क्षेत्रात महान कार्य करणाऱ्या व्यक्तींची शब्दचित्रेही रेखाटण्याचा मी  प्रयत्न केला आहे. समर्पित जीवनाचा आदर्श असलेल्या योगी अरविंदांच्या शिष्या मां उर्फ मीरा अल्फासा या देखील आपल्याला इथे भेटतील. एखाद्या कार्याला वाहून घेणे म्हणजे काय असते हे अशा व्यक्तींकडे पाहिले की लक्षात येते. 

वृक्षांवर प्रेम करणारा महान वनस्पती शास्त्रज्ञ ल्युथर बरबँक, ज्याने पोलिओची लस शोधून जगाला पोलिओमुक्त केलं असा महान शास्त्रज्ञ डॉ जोनास साक, कीटकनाशक आणि तणनाशकांविरुद्ध लढा देणारा आणि त्याचे दुष्परिणाम जगासमोर आणणारा शास्त्रज्ञ डॉ टायरॉन हेज यांचेही प्रेरणादायी कार्य आपल्यासमोर आणण्याचा प्रयत्न केला आहे. कलंदर कवी कवाफी आणि त्याच्या कवितांबद्दलचा आगळावेगळा लेख आपल्याला वाचायला मिळेल. 

चित्रपट संगीताच्या क्षेत्रात आपला ठसा उमटवणारे आणि अवीट गोडीची गीते देणारे संगीतकार हेमंतकुमार आणि मदन मोहन यांचीही शब्दचित्रे आपल्याला आवडतील. 

या पुस्तकात जशा या महान व्यक्ती आहेत, तशाच काही सामान्यातील असामान्य व्यक्तीही आहेत. त्यांनी आपापल्या क्षेत्रात समर्पित भावनेने जे कार्य केले आहे, ते सामान्यांसाठी मार्गदर्शक आणि प्रेरणादायी आहे. मुंबई, पुण्यात दवाखाना थाटून भरपूर पैसे आणि नावलौकिक मिळवणे सहज शक्य असतानाही शहाद्यासारख्या आदिवासीबहुल भागात राहून त्यांना वैद्यकीय सेवा पुरवणारे डॉ अलका कुलकर्णी आणि डॉ शशांक कुलकर्णी हे दाम्पत्य आपल्याला भेटेल. अनेक महान कलाकारांना, राजकारणी व्यक्तींना आणि त्याचबरोबर सर्वसामान्यांना वैद्यकीय सेवा देणारे डॉ जी के देशपांडे आणि त्यांच्या सुविद्य पत्नी विभाताई देशपांडे यांची ओळख एक रात्र मंतरलेली आणि आनंदयात्री या लेखातून करून देण्याचा प्रयत्न केला आहे. 

फिटे अंधाराचे जाळे या लेखात आपल्याला सेरेब्रल पाल्सीची शिकार झालेली वल्लरी करमरकर आणि तिचा सांभाळ करणारे तिचे आईवडील आणि आत्या आपल्याला भेटतील. या माणसांची सहनशक्ती, आपल्या मुलींसाठी केलेला सुखाचा त्याग आपल्याला अक्षरशः अचंबित करतो. हा लेख लिहिल्यानंतर काही महिन्यांनी वल्लरीचे वडील भाऊ करमरकर यांचे वृद्धापकाळाने दुःखद निधन झाले आणि वल्लरीचे पितृछत्र हरपले. पण जगावं कसं याचा आदर्श भाऊंनी घालून दिला आहे. 

होरेगल्लू , तिसरा डोळा, सावळ्या रंगाची बाधा यासारख्या लेखात कुठल्याही विशिष्ट व्यक्तिरेखा आपल्याला भेटत नाहीत पण त्या लेखांमध्ये असलेल्या व्यक्तींची स्वभाववैशिष्ट्ये वाचल्यानंतर तशा प्रकारच्या व्यक्तिरेखा आपल्या डोळ्यासमोर उभ्या राहतील. माती भिडली आभाळा या लेखात ज्ञानेश्वर माउलींचा नेवासे येथील खांब ( पैस ) पाहिला आणि अक्षरशः थरारून गेलो. तोच अनुभव या लेखात शब्दबद्ध करण्याचा प्रयत्न केला आहे. 

चांदणे तुझ्या स्मरणाचे या लेखात लौकिक अर्थाने फारसे न शिकलेल्या परंतु आयुष्याच्या विद्यापीठात राहून जीवनाचे तत्वज्ञान मांडणारी, मला शिकवणारी, मला घडवणाऱ्या माझ्या आईची ओळख आपल्याला होईल. . अस्तित्व आणि स्मृती ठेवुनी जाती या लेखांमधून माझे मित्र आणि नातेवाईक यांच्याबद्दल लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे. अशा व्यक्तींचे जाणे मनाला चटका लावून जाणारे असते. गाथा एका शूरवीराची या लेखात आपले आयुष्य देशासाठी समर्पित करणारा क्रांतिकारक हेमंत सोमण याच्याबद्दल आपल्याला वाचायला मिळेल. 

या पुस्तकात आपल्याला निष्ठेने आणि प्रामाणिकपणे आपले काम करणारी अतिशय सामान्य माणसे भेटतील. पण त्यांची व्यक्तिचित्रे आपल्याला भावविभोर करतील. सामान्यातील हे असामान्यच ! त्यांची दखल कोणी घेतली काय आणि न घेतली काय, ते निरलसपणे आपले काम करीत राहतात. अशा लोकांमध्ये गवंडी काम करणारे तात्या आणि सोमनाथ, कल्हईवाला अशी मंडळी आहेत. सर जो तेरा चकराये या लेखातून नाभिक समाजातील व्यक्तींच्या कार्याकडे एका वेगळ्या आणि आदराच्या दृष्टिकोनातून पाहण्याचा प्रयत्न केला आहे. 

व्यक्तिरेखा अध्यात्मिक असो की पौराणिक, सामान्य असो की असामान्य त्या आपल्याला जीवन जगण्याचे बळ देऊन जातात. जीवनाचे तत्वज्ञान समजावून सांगतात. हे तत्वज्ञान कोरडे नसते. त्याला या व्यक्तींच्या वागण्याचा आधार असतो. संत तुकाराम महाराजांच्या उक्तीप्रमाणे ' बोले तैसा चाले ' असे वागून आदर्श निर्माण करणारी ही मंडळी. आपल्यासारखे सुज्ञ, जाणकार आणि रसिक वाचक या पुस्तकाचे मनापासून स्वागत करतील ही खात्री आहेच !  हे पुस्तक आपल्याला निश्चितच आनंद आणि प्रेरणा देईल या विश्वासासह या मनोगताला पूर्णविराम देतो. 

- विश्वास देशपांडे









टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...