मुख्य सामग्रीवर वगळा

असे देश असे नेते - भाग एक


उगवतीचे रंग 

असे देश असे नेते - भाग एक 

सिंगापूरचा भाग्यविधाता - ली क्वान यू  

जगातील अनेक देशांवर ब्रिटिशांचे साम्राज्य होते. पण हळूहळू हे देश पारतंत्र्याच्या बंधनातून मुक्त झाले. हे देश जसजसे स्वतंत्र झाले, तसतशी त्यांच्या क्षमतेनुसार, नैसर्गिक साधनसंपत्तीच्या उपलब्धतेनुसार त्यांनी प्रगती केली. अनेक अविकसित राष्ट्रांचे विकसित राष्ट्रात रूपांतर झाले. या प्रगतीत त्या त्या देशातील जनता आणि त्या जनतेला दिशा देणारे नेतृत्व यांचा मोठ्या प्रमाणावर हात होता. 

आपल्या देशाला १५ ऑगस्ट १९४७ ला स्वातंत्र्य मिळाले.  त्यानंतर १८ वर्षांनी स्वातंत्र्य आणखी एका देशाला स्वातंत्र्य मिळाले. आग्नेय आशियातला हा टिकलीएवढा देश. ना शेतीयोग्य जमीन, ना नैसर्गिक साधनसंपत्ती. क्षेत्रफळ म्हणाल तर भारतातील एखाद्या राज्याएवढे. केवळ ७१०चौ. किमी चे हे बेट. त्याच्याजवळील ६३ बेटांचा समावेश या देशात होता. किमी. लोकसंख्या असेल साधारणपणे ५८ लक्ष. त्यातही विविध  धर्म, विविध भाषिक, विविध वंशाचे लोक, गरिबी पाचवीला पुजलेली, अशिक्षित लोक, भ्रष्टाचाराची बजबजपुरी, अस्वच्छतेचे माहेरघर अशा समस्यांनी घेरलेला देश. शेजारील शक्तिमान देशांचे तगडे आव्हान, चीन नावाचा ड्रॅगन आ वासून टपून बसलेला आणि  दहशतवादी हल्ले करणारा इंडोनेशिया सारखा देश. 

आता प्रश्न असा आहे की असा एखादा देश आंतरराष्ट्रीय पातळीवर अर्थकारणात, पर्यटनात, सौंदर्यात, स्वच्छतेत, आरोग्य, सुरक्षा, शिस्तपालनात जगातील प्रगत राष्ट्रांनाही मागे टाकेल अशी प्रगती करू शकतो का ? त्यातील एखादे शहर जगातील सर्वात सुंदर हरित शहरांपैकी एक बनू शकते का ? तर मंडळी या वर दिलेल्या सगळ्या प्रश्नांचे उत्तर होय असे आहे. अशी नेत्रदीपक प्रगती एका छोट्याशा देशाने करून त्याचा आदर्शच जगापुढे ठेवला आहे. होय, बरोबर आहे तुमचा अंदाज. या देशाचे नाव आहे सिंगापूर. हा देश एवढी घोडदौड करू शकला कारण त्याला मिळालेले अत्यंत कुशल, सक्षम आणि कणखर नेतृत्व. अशा एका व्यक्तीच्या हाती ही सत्ता आली की ज्याने या वादळात या  भरकटलेल्या देशाच्या जहाजाला सुयोग्य दिशा दिली. एखाद्या देशाला असा नेता लाभणे म्हणजे त्या देशाचे भाग्यच ! असा नेता म्हणजे एखाद्या जहाजाच्या कुशल कप्तानसारखाच असतो. त्याच्या हाती देश नुसताच सुरक्षित नसतो, तर प्रगतीची नवनवीन शिखरे गाठतो. सिंगापूरच्या या कुशल कप्तानाचे नाव आहे ली क्वान यू . 

९ ऑगस्ट हा दिवस आपण क्रांतिदिन म्हणून साजरा करतो. ९ ऑगस्ट १९६५ ला मध्ये सिंगापूरमध्ये सुद्धा एक क्रांतिकारी घटना घडली. मलेशिया फेडरेशनमध्ये असलेल्या या छोट्याशा देशाला आपापसात झालेल्या मतभेदांमुळे मलेशियाने वेगळे केले. सिंगापूरसह सशक्त मलेशियाचे स्वप्न पाहणाऱ्या ली क्वान यू  यांचा अपेक्षाभंग झाला होता. ब्रिटिशाना वाटत होते की स्वतंत्र झालेला हा देश एक दिवसही आपल्या मदतीशिवाय जगू शकणार नाही. या अचानक आलेल्या संकटाने ली थोडे गांगरले आणि काही क्षण भावुक झाले. अश्रुपूर्ण नेत्रांनी त्यांनी पत्रकारांसमोर, सिंगापूरवासीयांसमोर आपल्या भावनांना मुक्त वाट करून दिली. त्यांचा हा भावनाउद्रेक साऱ्या जगाने पाहिला. आता सिंगापूर वासियांना पिण्याचे पाणी सुद्धा फेडरेशन ऑफ मलाया यांच्याकडून घ्यावे लागणार होते. अत्यंत बुद्धिमान असलेले ली काही क्षण गांगरले होते. पण त्यांनी स्वतःला सावरले आणि आपल्या सहकाऱ्यांच्या मदतीने हा आधुनिक विश्वकर्मा सिंगापूरच्या विकासासाठी पुढे सरसावला. सगळ्या जगाने आश्चर्याने तोंडात बोट घालावं अशी प्रगती त्याने करून दाखवली. सिंगापूरचा तो भाग्यविधाता ठरला. 

ली यांनी आपल्या सहकाऱ्यांना पाचारण केले. सर्व खात्यांची पुनर्बांधणी करण्याच्या दृष्टीने त्यांच्याशी चर्चा केली. अंतर्गत सुरक्षा व संरक्षण खाते एकत्र करून त्याची जबाबदारी आपल्या अत्यंत विश्वासू अशा गोह केंग स्वी यांच्यावर सोपवली. लिम किन सिम आणि एस राजरत्नम याना अनुक्रमे अर्थ आणि परराष्ट्र खाते दिले. 

मलाया, बोर्निया, सारावाक येथून उपलब्ध होणाऱ्या रबर, टिन , पाम तेल इ. ची निर्यात सिंगापूर बंदरातून होत होती. या व्यापाराला मलेशियाचा आर्थिक, राजनैतिक आधार होता. सिंगापूरची जनता एकसंध नव्हती. विविध प्रकारचे लोक वेगवेगळ्या कारणांनी सिंगापूरला स्थायिक झाले होते. स्थलांतरित चिनी, भारतीय आणि युरेशिअन्स यांच्या जोडीला व्यापारानिमित्त आलेले अरब आणि तेथील स्थानिक मलायी आदी लोकांची वस्ती होती. या सर्वांमध्ये देशप्रेमाची भावना निर्माण करणे, राष्ट्रविकासात त्यांचा सहभाग घेणे ही अत्यंत आव्हानात्मक गोष्ट होती. व्यापार हा तर सिंगापूरचा प्राण होता. पण हा व्यापार दलालांच्या हाती केंद्रित झालेला होता. तो त्यांच्यापासून मुक्त करून त्याचा फायदा सरकारला तसेच सामान्य जनतेला कसा देता येईल याचा वेगळ्या वाटेने विचार करायला ली यांनी सुरुवात केली. ( क्रमशः ) 

© विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव 

२७/०४/२०२३

प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२

 ( कृपया लेख नावासहित अग्रेषित करावा )

 

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...