मुख्य सामग्रीवर वगळा

उगवतीचे रंग 

माणसं तशी चांगली असतात... 


माणसं तशी चांगली असतात 

थोडीफार वांगली असतात.  

परवा माझ्या घराजवळून जाताना 

दोन माणसं बोलत होती 

ती कोणाबद्दल बोलत होती 

त्याला कोणता संदर्भ होता 

 काहीच नव्हते मला ठाऊक. 

एक जण दुसऱ्याला सांगत होता 

' बोलताना त्याच्या डोळ्यात अश्रू आले 

मी त्याला म्हटले तुला काही हवे का ? ' 

एवढेच शब्द माझ्या कानावर पडले 

मी म्हटले खरेच आहे 

दुसऱ्याचे अश्रू यांना दिसतात कारण 

माणसे तशी चांगली असतात. ।। १ ।।


जगात वाईट वागणाऱ्यांची कमी नाही 

तसे चांगले वागणारेही थोडे नाहीत 

खरी गोष्ट एवढीच असते की 

वाईट वागणाऱ्या माणसांनाही 

त्यांचे वागणे मनातून खटकते 

पण असला विचार ते दडपून टाकतात 

नाहीतर माणसे तशी चांगली असतात. ।। २ ।। 


महाभारतात श्रीकृष्णाने दुर्योधनाला 

न्याय काय अन्याय काय खूप समजावले होते 

दुर्योधनाला ते पटलेही होते 

तो म्हणाला तू म्हणतोस ते पटते 

पण मला तसे करण्याची बुद्धीच होत नाही. 

स्वार्थामुळे त्यांचे निर्णय बदलत असतात 

नाहीतर माणसं तशी चांगली असतात. ।। ३ ।। 


धृतराष्ट्राला नेत्रहीन असेलही   

भल्याबुऱ्याची जाण होती. 

सगळ्या चांगल्या गोष्टी कळत असतात 

आपल्या निर्णयाचे परिणामही दिसत असतात. 

स्वार्थापोटी सगळ्या गोष्टी घडतात 

मनातून त्यालाही पांडव प्रिय असतात  

कारण माणसं तशी चांगली असतात. ।। ४ ।। 


सीतेला पळवून नेताना रावणालाही 

आपल्या पापाची जाण होती 

आपल्या अंतरातील आवाज 

परस्रीची अभिलाषा वाईट हे ही त्याला ठावे होते 

सगळे माहीत असूनही माणसे वाईट गोष्टी करतात 

पण अंतरात कुठेतरी बोचणारे सल असतात कारण 

माणसे तशी चांगली असतात. 

भ्रष्टाचार करणाऱ्यांना सुद्धा 

भ्रष्टाचार वाईट हे कळत असते. 

कधी तरी पकडले जाऊ 

भीती मनाला खात असते 

देवधर्म, दानधर्म मग करतात 

कारण माणसे तशी वाईट नसतात. 

प्रत्येकाच्या मनात दुर्योधन असतो 

तसा युधिष्ठिरही असतो 

राम असतो तसाच रावणही असतो. 

वाईट गोष्टी तेव्हाच घडतात 

जेव्हा मनातल्या दुर्योधनाचे रावणाचे गुण 

युधिष्ठिरापेक्षा, रामापेक्षा जास्त भरतात. 

नाहीतर माणसे तशी चांगली असतात. 

कोणाचे ऐकायचे कोणाचे नाही 

सांगतो नेहमी आतला आवाज 

वाईट गोष्टींचे एक मात्र असते 

दिसायला ती सुंदर दिसते 

सुंदर स्त्रीचे रूप घेऊन 

भुलविणाऱ्या राक्षशिणीसारखी 

ती तुम्हाला मोहात पाडते. 

चांगल्या गोष्टी नसतीलही आकर्षक 

कारण त्या वेष बदलून येत नाहीत 

त्या करायला थोडे कष्ट पडतात 

पण देतात खात्री 

सुखी समाधानी आयुष्याची, शांत निद्रेची 

श्रेयस आणि प्रेयस यातील त्याच गोष्टी 

श्रेयस असतात बाकीच्या साऱ्या प्रेयस असतात. 

माझा माणसांवर विश्वास आहे कारण 

माणसे तशी चांगली असतात. 










टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...