मुख्य सामग्रीवर वगळा

' आनंदाच्या गावा जावे ' या पुस्तकासाठीचे मनोगत

' आनंदाच्या गावा जावे ' या पुस्तकासाठीचे मनोगत 

माझ्या ललित लेखांवर आधारित विश्वकर्मा प्रकाशनातर्फे प्रकाशित होणारे हे चौथे पुस्तक. या मनोगतात सर्वात आधी मी माझ्या लिखाणावर प्रेम करणाऱ्या सर्व वाचकांना उदंड धन्यवाद देऊ इच्छितो. कारण त्यांनी वेळोवेळी दिलेल्या उत्साहवर्धक प्रतिसादामुळेच माझे लिखाण मी सुरु ठेवू शकलो. 

 ' आनंदाच्या गावा जावे ' या पुस्तकात आपल्याला विविध विषयांवर आधारित असे चाळीस  लेख वाचायला मिळतील.  प्रत्येकाच्या जीवनात संकटं आणि दुःख तर पाचवीला पुजल्यासारखी असतातच. पण ती पचवूनही इतरांसाठी आनंदाचा गाव उभा करणाऱ्या राहुल देशमुख, अविनाश आणि नंदिनी बर्वे हे दाम्पत्य, ज्या गोष्टी शिकण्यासाठी अनेक जन्म घ्यावे लागतील अशा गोष्टी एकाच जन्मात शिकणाऱ्या डॉ शारदा बापट, भिक्षेकऱ्यांचा डॉक्टर म्हणून प्रसिद्ध असलेले डॉ अभिजित सोनवणे या सगळ्यांच्या दुर्दम्य इच्छाशक्तीच्या कथा आपल्याला प्रेरणा देतील.  ' अनंत अमुची ध्येयासक्ती ' या लेखातून स्वतः अंध असणाऱ्या पण डोळसांनाही लाजवेल असे कार्य करणाऱ्या सेब्री टेंबरकेन यांच्या असामान्य जिद्दीची कहाणी आपल्याला वाचायला मिळेल. स्वतः ऊन, वारा, पाऊस झेलून इतरांसाठी सावली, आश्रय देणाऱ्या आधारवडासारखीच ही माणसे. 

या पुस्तकात आपल्याला रामदास सराफ, माळी गुरुजी यांच्यासारखी सामान्यातील असामान्य व्यक्तिमत्वे ' एक आधुनिक रामदास ' , ' जैसी गंगा वाहे...' यासारख्या लेखातून वाचायला मिळतील. ' देगा उसका भला ' या लेखात दारावर भिक्षा मागण्यास येणाऱ्या एका फकिराचे चित्रण आपल्याला खूप काही सांगून जाईल. या पुस्तकातील ' ध्येयनिश्चितीच्या मार्गावर ' आपल्या ध्येयाकडे वाटचाल करू इच्छिणाऱ्या सर्वांना उपयोगी आणि मार्गदर्शक होईल अशी खात्री आहे. इतरही अनेक विषयांवर आपल्याला भावतील आणि आनंद देतील अशा प्रकारचे लेख या पुस्तकात आपल्याला आढळतील. सगळ्याच लेखांबद्दल या ठिकाणी सांगण्यापेक्षा आपली उत्सुकता कायम ठेवून आपण ते सगळे लेख मुळातूनच वाचावे अशी नम्र विनंती. माझे हे पुस्तक या लेखांच्या रूपाने माझ्या सगळ्या प्रिय वाचकांना ' आनंदाच्या गावा जावे...' ची अनुभूती देईल असा विश्वास वाटतो. 

या पुस्तकाला ज्येष्ठ साहित्यिक लक्ष्मीकांत तांबोळी यांनी जी सुंदर प्रस्तावना लिहून दिली त्याबद्दल मी त्यांचा शतशः ऋणी आहे. वाढत्या वयानुसार येणाऱ्या शारीरिक समस्या असतानाही त्यांनी माझ्यासाठी वेळ देऊन ही अनुभवसिद्ध हातांची, शब्दांची प्रस्तावना लिहिली त्यांचे ऋण शब्दात कसे व्यक्त करता येईल ? मी त्यांच्या ऋणातच राहू इच्छितो. 

विश्वकर्मा प्रकाशनाचे हे माझे चौथे पुस्तक. विश्वकर्मा प्रकाशनाचे सीईओ विशाल सोनी, संपादक मनोहर सोनवणे, सहसंपादक संदीप तापकीर, पूनम बैचे, प्रीता कानिटकर, चैताली नाचणेकर आदी सर्वानी मला सहकार्य केले असे म्हणण्यापेक्षा  सोनी सरांच्या शब्दात सांगायचे तर माझ्या लेखनावर प्रेम करणारी ही माणसे आहेत. त्यांनी माझे नेहमीच प्रेमाने आणि अगत्याने स्वागत केले आहे. प्रथमेश नाझरकर याने या पुस्तकासाठी अतिशय देखणे असे मुखपृष्ठ तयार करून दिले. त्याचेही मनापासून आभार. माझी गृहस्वामिनी सौ श्रद्धा, मुलगा, मुलगी, सून या सर्वांनी मला वेळोवेळी प्रोत्साहन आणि मदत दिल्यामुळेच हा लेखनप्रपंच सांभाळता आला. 

विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव 









टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...