मुख्य सामग्रीवर वगळा

कधी कधी मला वाटतं...

उगवतीचे रंग 

कधी कधी मला वाटतं... 


 कधी कधी मला वाटतं 

विद्यार्थी व्हावं अन 

विंदा मास्तरांच्या वर्गात बसावं 

' कोणाकडून काय घ्यावं..' 

ते त्यांनी शिकवावं. 

वर्गातून बाहेर पडताना  

विंदांची कविता घ्यावी 

आयुष्यभरासाठी अखंड 

गुणगुणत राहावी. ।। १ ।।


कधी कधी मला वाटतं 

साने गुरुजींच्या वर्गात बसावं 

श्यामची आई लिहिणाऱ्या 

श्यामला अनुभवावं. 

त्यांच्या डोळ्यातलं 

अपार प्रेम, माया अनुभवावी. 

' खरा तो एकची धर्म'

 शिकवण त्यांच्याकडून घ्यावी. ।। २ ।।


कधी कधी मला वाटतं 

बोरकरांच्या वर्गात बसावं 

त्यांचे सागरासारखे 

गहिरे डोळे अनुभवावे 

' जीवन त्यांना कळले हो '  

 ते मलाही शिकवाल का 

विचारावं. ।। ३ ।। 


कधी कधी मला वाटतं 

कुसुमाग्रजांच्या वर्गात जावं 

कशास आई भिजविसी डोळे 

त्यांच्याकडून ऐकावं 

रात्रीच्या गर्भातील उषा:कालाची 

आशा जागवीत निघावं. 

पाठीवर तात्यासाहेबांचा हात असावा 

' लढ रे पोरा...' ऐकताना 

' कणा ' ताठ व्हावा. ।। ४ ।। 


कधी कधी मला वाटतं 

 शांताबाईंकडे जावं 

ऋतू हिरवा, ऋतू बरवा 

कुठे भेटला जाणून घ्यावं  ।। ५ ।। 


फिरता फिरता एक चक्कर 

पाडगावकरांच्या वर्गात मारावी 

त्यांच्या चष्म्याआडच्या 

प्रेमळ, मिश्किल डोळ्यात

खोल खोल डोकावून बघावं 

' शतदा प्रेम करावे ' चं 

रहस्य समजून घ्यावं.  ।। ६ ।। 


कधी कधी मला वाटतं 

ग्वाल्हेरला तांब्यांकडे जावं 

' कळा ज्या लागल्या जिवा... '

त्या जीवाला भेटावं 

दिवसभर त्यांच्या जवळ राहावं 

पहाटे त्यांच्याकडून 

' घनतमी राज्य करणाऱ्या शुक्राला ' बघावं 

' ते दूध तुझ्या त्या घटातले ' चा गोडवा 

त्यांच्याकडूनच अनुभवावा. 

सायंकाळी त्यांच्यासोबत 

' मावळत्या दिनकराला ' प्रणाम करावा. 

' तिन्ही सांजा सखे मिळाल्या...'

ऐकताना पुन्हा भेटण्याचं 

' देई वचन मला...' म्हणावं.  ।। ७ ।। 


कधी कधी वाटतं 

जावं बालकवींच्या गावा 

पाय टाकुनी जळात बसलेला 

तो ' औदुंबर ' अनुभवावा.

सुंदरतेच्या सुमनावरचे दव चुंबुन घ्यावे 

आनंदी आनंद गडे  च्या सड्यात 

न्हाऊन निघावे.  ।। ८ ।। 


कधी कधी वाटतं 

सुरेश भटांना गाठावं 

' चांदण्यात फिरताना '

त्यांच्याशी संवाद साधावा 

दुभंगून जाता जाता 

मी अभंग कसा झालो 

त्यांच्याकडून ऐकावं.  ।। ९ ।। 


कधी कधी मला 

असं खूप काही वाटतं 

कवी आणि कविता यांचं प्रेम 

हृदयात दाटतं. 

कवी असतात 

परमेश्वराचेच दूत 

घेऊन येतात प्रतिभेचं लेणं 

तुमच्या माझ्यासाठी 

ते असतं 

नक्षत्रांचं देणं.  ।। १० ।। 


© विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव 

०९/०२/२०२२

प्रतिसादासाठी ९४०३७४९९३२

( कृपया कविता नावासह शेअर करावी )














 

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...