मुख्य सामग्रीवर वगळा

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग तेवीस

  उगवतीचे रंग 

भारतरत्नावली 

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग तेवीस 

आद्य संगीतकार हुस्नलाल भगतराम आणि लतादीदी 

संगीतकार हुस्नलाल भगतराम ही संगीतकारांची आद्य जोडी.  त्यांच्यापासूनच हिंदी चित्रपट सृष्टीत संगीतकारांनी जोडीने संगीत देण्याची परंपरा सुरु झाली म्हणून त्यांना आद्य संगीतकार म्हटले जाते. हे दोघेही सख्खे भाऊ. भगतराम त्यांच्यातले मोठे. दोघेही भाऊ संगीताचे पक्के प्रेमी. त्यांच्या घरातच ही परंपरा. त्यांचा मोठा भाऊ अमरनाथ तर त्याकाळी लाहोरमधला प्रसिद्ध संगीतकार. या दोघांचा जन्म पंजाबमध्ये झाला. हुस्नलाल व्हायोलिन उत्तम वाजवत तर भगतराम हार्मोनियम. या दोघांनी पं दिलीप चंद्र वेदी यांच्याकडून शास्त्रीय संगीताचे शिक्षण घेतले. आपल्या मोठ्या भावाकडून म्हणजे अमरनाथ यांच्याकडूनही त्यांनी संगीतातले बारकावे आत्मसात केले. याशिवाय संगीतकार श्यामसुंदर यांच्याकडे देखील शास्त्रीय संगीताचे धडे घेतले. श्यामसुंदर हे आपल्या संगीतात मटक्याच्या ठेक्याचा वापर करीत. त्यांचं हे वैशिष्ट्य दोघा भावांना खूप आवडायचं. पुढे त्याचा वापर त्यांनी आपल्या संगीतात केला. लोकसंगीताचीही त्यांना उत्तम जाण होती. त्यांच्या संगीतावर पंजाबी लोकसंगीताचा प्रभाव दिसून येतो. मुंबईला येण्यापूर्वी हुस्नलाल यांचे व्हायोलिन वादनाचे शास्त्रीय संगीताचे कार्यक्रम लाहोर, अमृतसर, दिल्ली इ ठिकाणी झाले होते. तेथील मैफली त्यांनी गाजवल्या होत्या. 

आपल्या ज्येष्ठ बंधूंच्या सांगण्यावरून १९४३ मध्ये हुस्नलाल भगतराम मुंबईच्या चित्रपटसृष्टीत आपले नशीब अजमावण्यासाठी दाखल झाले. प्रभात थिएटरच्या ' चाँद ' या चित्रपटाला संगीत देण्याची जबाबदारी पहिल्यांदा त्यांच्यावर आली. ' दो दिलोंको ये दुनिया मिलने ही नही देती  ..' हे त्यांचं या चित्रपटातलं गाणं अतिशय लोकप्रिय झालं. पुढे त्यांनी प्रभातच्याच ' हम एक हैं ' या चित्रपटाला संगीत दिलं. या चित्रपटाने चित्रपटसृष्टीला तीन नवीन कलाकार दिले. गुरुदासपूर/लाहोरचा देव आनंद, पेशावरचा रहमान आणि मंगलोरचा गुरुदत्त. त्यांना मग एकामागून एक चित्रपट मिळतच गेले. पुढे त्यांनी ' मिर्झा साहिब ' या चित्रपटाला संगीत दिलं. या चित्रपटातील ' आ जा तुझे अफसाना जुदाई का सुनाये ' आणि ' हाथ सीने पे जो रख दो ' ही गाणी आजही आवडीने ऐकली जातात. या जोडीने अनेक गायकांना पुढे येण्याची संधी दिली. त्यात सुरैय्या, गीतादत्त, मुकेश,  मो. रफी, तलत मेहमूद , आशा भोसले, सुमन कल्याणपूर यासारख्या गुणी गायकांचा समावेश आहे. सुरैय्या ही अभिनेत्री आणि गायिकाही होती. या जोडीने सुरैय्याकडून नऊ चित्रपटात एकूण साठ गाणी गाऊन घेतली. आजच्या पिढीतील लोकांना सुरैय्याचे नाव आणि तिची गाणी फारशी ठाऊक नाहीत. पण त्या काळात चित्रपट रसिकांच्या ओठांवर तिची गाणी होती.  वो पास रहे या दूर रहे...( बडी बहन ), इसका क्या मतलब हैं  (सनम ), बेकरार हैं कोई.. ( शमा परवाना ) या सारखी सुरैय्याची गाणी अविस्मरणीय आहेत. 

मो रफी या अत्यंत गुणी आणि प्रतिभावान गायकाला पुढे आणण्याचे श्रेय निश्चितच हुस्नलाल भगतराम या जोडीला दिले पाहिजे. १९४८ मध्ये महात्मा गांधी यांच्या हत्येनंतर आलेल्या ' बापू की अमर कहानी ' या चित्रपटातील ' सुनो सुनो ऐ दुनियावालों ...' या गीताने मो. रफींना लोकप्रियता मिळवून दिली. याच सुमारास आलेल्या ' प्यार की जीत ' या चित्रपटातील त्यांची गाणी प्रचंड गाजली. या चित्रपटातील मो. रफींनी गायलेलं ' एक दिल के टुकडे हजार हुए ...' हे गाणं तर लोकांच्या ओठांवर असायचं. प्रेमभंग झालेल्या तरुण तरुणींच्या भावना व्यक्त करणारं हे त्यांचं गीत प्रचंड गाजलं. 

लतादीदी आणि हुस्नलाल भगतराम यांचा संबंध साधारणपणे १९४९ पासून आला. तो १९५७ पर्यंत कायम होता. या आठ वर्षांच्या कालावधीत या संगीतकार जोडीने लतादीदींकडून साधारणपणे २५ पेक्षा अधिक चित्रपटातून शंभराहून अधिक गाणी गाऊन घेतली. लतादीदींच्या गाण्यातली शास्त्रीय संगीताची बैठक, नितळ पारदर्शी आवाज असलेला गोड गळा या दोघांनाही खूप आवडला. लतादीदींच्या गायकीला पैलू पडणारे जे संगीतकार आहेत, त्यात हुस्नलाल भगतराम यांचंही नाव आदराने आपल्याला घ्यावं लागेल. हुस्नलाल हे एखादी रचना सुरुवातीला दीदींना आपल्या व्हायोलिन किंवा हार्मोनियमवर वाजवून दाखवत असत. पुढे तीच रचना फक्त एकदा ऐकल्यानंतर अधिक सुंदर होऊन दीदींच्या गळ्यातून बाहेर पडत असे. १९४९ मध्ये आलेल्या ' बडी बहन ' या चित्रपटातील लतादीदींनी प्रेमलातासोबत गायीलेलं ' चूप चूप खडे हो...' या गाण्यानं तर लोकप्रियतेचा कळस गाठला.  आताच्या भाषेत सांगायचं तर हे गाणं ब्लॉकबस्टर ठरलं. तशी तर बडी बहन या चित्रपटात आठ गीतं होती. ती आठही गाणी गाजली. पण ' चूप चूप खडे हो...' ची जादू वेगळीच होती. या गाण्यातील सुरुवातीचे हार्मोनियमचे सूर तर आपल्याला ठेका धरायला लावतात. या गीताची लोकप्रियता एवढी होती की  १९७५-७६ मध्ये राष्ट्रीय कीर्तनकार गोविंदबुवा आफळे यांनी त्यांच्या कीर्तनात या गीताची प्रशंसा करून त्याच्या चालीवर एक भक्तिगीतही सादर केले होते.  

दीदींच्या कोवळया आवाजातील ' दर्द ' हुस्नलाल भगतराम यांनी बाहेर आणून रसिकांच्या हृदयापर्यंत पोहोचवला. ते दोघेही दीदींच्या गायकीने भारावलेले होतेच. दीदींच्या या गाण्यातील दर्दभरे आलाप रसिकांना भावविभोर करतात. त्यातील काही गाणी अशी सांगता येतील. जो दिल में ( बडी बहन  ), जिगर के टुकडे किये ( सरताज ), मोहब्बत में हंसी, जुदाई की खबर ( आँसू  ), लूट गयी ( जलतरंग ), दिल ही तो हैं  ( आधी रात ), ठहर ओ जानेवाले ( बिरह की रात ), दर्द -ए - जुदाई ( छोटी भाभी ). आंसू चित्रपटातील ' आँखो का तारा प्राणो से प्यारा ' या गाण्यात हुस्नलाल भगतराम या जोडीने वाजवलेली सतार आणि व्हायोलिन यांचं संगीत तर अप्रतिमच.  गाण्यांची ही यादी खूप मोठी होऊ शकते पण लेखाची मर्यादा लक्षात घेऊन आपल्याला  कुठे तरी थांबावे लागते. 

दीदींची आनंदी, खेळकर मूड असणारी गाणी पण भरपूर आहेत. ही गाणी आपल्याला एक वेगळा आनंद प्रदान करतात. ही गाणी साध्या चालीची असली तरी त्यात कमालीचा गोडवा आहे.  यातील काही लोकप्रिय गाणी अशी आहेत. तेरी अंखिया ( सावन भादो ),  काहे धीरे ( राखी ), वो आए बहारें ( अफसाना ), तेरी गली में ( फर्माईश ) या सगळ्यात राजा हरिश्चंद्र या चित्रपटातील ' गोरी गोरी चांदनी ' हे गाणं तर अप्रतिमच ! साधी सोपी चाल आणि मधुर संगीत. दीदींचा आवाज तर जणू मखमली मुलायम... ! त्यातील गोडवा ऐकूनच अनुभवावा. 

हुस्नलाल भगतराम या जोडीने लतादीदी आणि मो. रफी यांच्याकडून गाऊन घेतलेली युगलगीते तर केवळ अप्रतिम अशीच आहेत. जरा तुमने देखा ( जलतरंग ), छोटासा फसाना हैं ( बीरहा की रात ), पास आके हुए ( मीनाबाजार ), हमे दुनिया को दिल ( आधी रात  ), दिल देके दिल लिया ( स्टेज ), तू चंदा मैं चाँदनी ( राजा हरिश्चंद्र ), दिन प्यार के आणि सून मेरे साजना ही ' आंसू ' चित्रपटातील गीते त्यांच्या अजरामर युगलगीतांपैकी काही. सुप्रसिद्ध संगीतकार खैय्याम हे सुरुवातीला हुस्नलाल भगतराम यांच्याकडे सहायक म्हणून काम करत होते. ' सून साजना ' हे पहाडी धून वर आधारित असलेलं गाणं खैय्याम यांचंही अतिशय आवडतं होतं.  

अनेक चित्रपटांना सुमधुर संगीत देणाऱ्या आणि अनेक गायकांना पुढे आणणाऱ्या या गुणी हुस्नलाल भगतराम यांचा १९६० चा नंतरचा काळ मात्र अतिशय विपन्नावस्थेत गेला. काही धूर्त, स्वार्थी आणि कपटी लोकांनी त्यांना हेतुपुरस्सर डावललं. त्यांनीच संगीत दिलेल्या ' आदिल-ए-जहांगीर ' या चित्रपटात लतादीदी आणि तलत मेहमूद यांनी गायलेलं एक सुंदर गाणं आहे. ' ऐ मेरी जिंदगी तुझे ढुंढू कहाँ ...' असाच प्रश्न त्यांनाही आपल्या जीवनाला विचारावासा वाटला असेल. 

( क्रमशः पुढील भाग रविवारी )

©️ विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव. 
०७/०५/२०२१
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा ) 

















टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...