मुख्य सामग्रीवर वगळा

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकवीस

 उगवतीचे रंग 

भारतरत्नावली 

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकवीस 

दीदींना स्वतःची ओळख मिळवून देणारा संगीतकार : अनिल विश्वास 

भारतीय चित्रपटसृष्टीतील सिनेसंगीतात संगीतकार अनिल विश्वास आणि लतादीदी यांच्या सुरांचे एक अनोखे पर्व आहे. ' अनोखा प्यार ' या चित्रपटापासून सुरु झालेला हा प्रवास दोघांच्या सुमारे १२३ सदाबहार गाण्यांनी पूर्ण झाला. 

बंगाल मधील बारिसाल हे अनिल विश्वास यांचे गाव. आता ते बांगला देशात आहे. अनिलदांना संगीताचा आणि गायनाचा वारसा आपल्या मात्यापित्यांकडून मिळाला. सुप्रसिद्ध बासरीवादक पन्नालाल घोष हे अनिलदांचे मित्र आणि मेव्हणे सुद्धा होते. अनिलदांची बहीण पारुल ही पन्नालाल घोष यांना दिलेली होती. कलकत्त्यात अनिलदांनी काही काळ आपल्या या बहीण मेव्हण्यांच्या घरी काढला. कलकत्त्यात ' रंगमहल ' थिएटरशी ते निगडित होते. तेथे त्यांनी अभिनेता, पार्श्वगायक आणि सहायक संगीतकार म्हणून अनेक नाटकांमधून कामे केली. ते देशभक्तीपर गीतेही लिहीत असत. त्यामुळे ब्रिटिश सरकारने त्यांना क्रांतिकारकांशी संबंधित असावेत म्हणून अटकही केली आणि काही काळ त्यांना तुरुंगवासही भोगावा लागला. अनिलदांचं व्यक्तिमत्व बहुआयामी होतं . ते उत्तम गायक, वादक,नट, संगीतकार आणि कवी देखील होते. अत्यंत कुशाग्र बुद्धिमत्ता आणि प्रतिभा लाभलेले हे व्यक्तिमत्व होते. एखादी गोष्ट फक्त एकदाच ऐकल्यानंतर त्यांच्या लक्षात राहत असे. त्यांची आई छान गाणी म्हणत असे. तिच्या आवडीचा प्रभाव अर्थातच त्यांच्यावर होता. एकदा त्यांच्या आईची बंदिशी लिहिलेली वही हरवली. आईला खूप खूप हळहळ वाटली पण आपल्या कुशाग्र बुद्धिमत्ता आणि स्मरणशक्तीच्या जोरावर त्यांनी आईला पुन्हा त्या सगळ्या बंदिशी लिहून दिल्या. त्यांच्या या असामान्य प्रतिभेमुळे लोक त्यांना ' श्रुतिधर ' म्हणजे एकदाच ऐकलेले लक्षात ठेवणारा म्हणत. 

जिथून जे जे काही नवीन शिकायला मिळेल ते ते शिकून घेण्याची त्यांची वृत्ती होती. अनेक संगीतकार आणि गुरूंकडून अनेक गोष्टी त्यांनी आत्मसात केल्या. पण कोणाचेही शिष्यत्व त्यांनी पत्करले नाही. त्यामुळे अमुक एका घराण्याचे गायक किंवा संगीतकार असा शिक्का त्यांच्यावर बसला नाही. संगीतातल्या सगळ्याच प्रकारांवर त्यांची हुकमत होती. संगीतातले ठुमरी, ख्याल, दादरा, वैष्णव संकीर्तन, रवींद्र संगीत यातील प्रत्येक गोष्ट त्यांना अवगत होती. असे हे हरहुन्नरी व्यक्तिमत्व पुढे आपले नशीब अजमावण्यासाठी मुंबईत आले. त्यांची मुंबईतील सुरुवातीची वर्षे म्हणजे संघर्षाचा काळ होता. या दरम्यान त्यांनी अनेक चित्रपटांना संगीत दिलं. पण १९४२ मध्ये आलेल्या ' किस्मत ' चित्रपटाने खऱ्या अर्थाने त्यांची किस्मत बदलवून टाकली. किस्मत मधील सगळीच गाणी लोकप्रिय झाली. 

अनिलदांचं एका वाक्यात वर्णन करायचं झाल्यास अनिलदा म्हणजे केवळ एक व्यक्ती नव्हती तर एक चालतीबोलती संस्था होती. असं करता येईल. त्यांनी अनेक गायकांना पुढे आणलं, त्यांना आत्मविश्वास मिळवून दिला. पुढे अनिलदांच्या संगीत निर्देशनात निरनिराळ्या ७६ गायकांनी गाणी गायली. अनिलदा यांचं हिंदी चित्रपट संगीतात पदार्पण होण्यापूर्वी  हिंदी चित्रपट संगीतावर नाट्यसंगीत, भक्तिसंगीत आदींचा पगडा होता. अनिलदांनी ही पारंपरिक चौकट भेदून हिंदी चित्रपटसंगीताला सुद्धा आपली ओळख मिळवून दिली. या अर्थाने ते हिंदी चित्रपट संगीताचे भीष्म पितामह मानले जातात. 

अमीरबाई कर्नाटकी, पारुल घोष, मीना कपूर, राजकुमारी, तलत महमूद, मुकेश, लता मंगेशकर आदी गायकांना त्यांनी आपली स्वतःची ओळख मिळवून दिली. त्यांना चित्रपट सृष्टीत स्थिरस्थावर करण्यात मोठा वाटा उचलला. मुकेश यांच्या गाण्यावर त्या काळातले प्रसिद्ध गायक कुंदनलाल सहगल यांचा प्रभाव होता. अनिलदांनी मुकेश यांना सहगलच्या प्रभावापासून मुक्त केलं. तू मुकेश आहेस आणि मुकेशसारखंच गा असं त्यांना समजावून सांगितलं. त्यांनी मुकेश यांना दिलेलं पहिलं गाणं होतं ' दिल जलता हैं तो जलने दे...' या गाण्यानं अफाट लोकप्रियता मिळवली आणि चित्रपटसृष्टीला मुकेश नावाचा गायक मिळाला. अशाच प्रकारची भूमिका अनिलदांनी लतादीदींबाबत बजावली. १९४६/४७ च्या सुमारास गुलाम हैदर यांनी दीदींची ओळख अनिल विश्वास यांच्याशी करून दिली. वयाच्या केवळ १३/१४ व्या वर्षांपासून घराची जबाबदारी पडलेल्या या गुणी गायिकेवर अनिलदांनी मोठ्या भावासारखी माया केली. ते दीदींना ' लतिके ' म्हणून हाक मारत. 

त्याकाळी मल्लिका-ए-तरन्नुम म्हणजेच प्रख्यात गायिका नूरजहाँ प्रसिद्धीच्या शिखरावर होती. लतादीदींच्या गायकीवर सुद्धा नूरजहाँचा प्रभाव होता. अनिलदांनी लतादीदींना नूरजहाँच्या प्रभावापासून मुक्त केलं. तू लता आहेस आणि लता सारखीच गा हा सल्ला त्यांनी दीदींना दिला. दीदींना त्यांच्या शुद्ध, सात्विक, नितळ आणि पारदर्शक आवाजाची ओळख पटवून दिली. अनिलदांकडून दीदींनी एक गाण्याच्या संदर्भातील अनेक गोष्टी आत्मसात केल्या. त्यातील एक म्हणजे दोन शब्दांच्या मध्ये श्वास घेताना हलकेच मायक्रोफोनपासून दूर जावं, श्वास घेऊन पुन्हा लगेच परत येऊन गाणं सुरु ठेवावं. ही गोष्ट ऐकायला जेवढी सोपी वाटते तेवढीच करायला कठीण आहे. माईकवर गाताना त्यापासून दूर जाताना शेवटचा स्वर जरासा जोरानं आणि पुन्हा परत येताना पहिला स्वर किंवा शब्द जरा जोर देऊन उच्चारावा हा कानमंत्र अनिलदांनी लतादीदींना दिला. त्याचे त्यांनी कसोशीने पालन केले. अशा प्रकारे गाणं हे दीदींच्या गाण्याचं वैशिष्ट्य बनलं. लतादीदींच्या मुळातच दीर्घ असलेल्या श्वासाला अनिलदांची शिकवण अतिशय पूरक ठरली. 

गाण्याच्या सादरीकरणात स्वरांच्या कोमलतेला अतिशय महत्व असतं. गाण्याचा पहिलाच स्वर जर जोरानं माईकवर आदळला तर सुरांचा गोडवा कमी होण्याची शक्यता असते. गाताना सुरुवात कशी करावी आणि प्रत्येक ओळ कशी मालवत न्यावी ( फेड इन ) हेही अनिलदांनी दीदींना शिकवलं. सुरुवात कशा प्रकारे हलकेच करावी आणि गीताच्या अखेरच्या सुरातही त्याची कोमलता आणि माधुर्य कसे टिकवून ठेवावे हा प्रत्येक गायकासाठी आवश्यक असणारा यशाचा गुरुमंत्र अनिलदांनी त्यांना दिला. स्पष्ट शब्दोच्चार, सूर,ताल,  लय आदींचे महत्व अनिलदांनी समजावून दिले.  ' अनोखा प्यार ' या चित्रपटात अभिनेत्री नर्गिससाठीची गाणी मीना कपूर यांनी म्हटली होती. पण त्यानंतर मात्र आपल्या प्रत्येक चित्रपटातील नायिकेचे गाणे अनिलदांनी फक्त दीदींसाठी राखून ठेवले. दोघांनी हिंदी सिनेसंगीत क्षेत्रात अशी काही बहार आणली की क्या कहने ..... शिकवणारा गुरु जर अनिल विश्वास आणि शिकणारी शिष्या जर लता मंगेशकर असली तर मग जे निर्माण होणार होतं ते केवळ दिव्य स्वर्गीयच असणार होतं .... गजरे, तराना, बेकसूर, जलती निशानी, आरजू, बडी बहू, फरेब, लाडली, नाझ, मेहमान, सौतेला भाई आणि इतर अनेक चित्रपटात या जोडीने जी सुरांची लयलूट केली ती आजदेखील रसिकांना तितकीच आकर्षित करते. 

तशी तर वर सुरुवातीला उल्लेख केल्याप्रमाणे अनिलदांच्या संगीतनिर्देशनात दीदींनी १२३ गाणी आहेत. त्यातील काही गाण्यांचा नमुन्यादाखल आढावा घेऊ या. मन मे किसी कि प्रीत बसा ले ( आराम ), बदली 'तेरी नजर तो नजारे बदल गये  ( बडी बहू ), रूठ के तुम तो चल दिये ( जलती निशानी ), एक दिलका लगाना बाकी था ( अनोखा प्यार ), बरस बरस बदली भी बरस गयी ( गजरे ), जाना ना दिल से दूर ( आरजू ), तुम ही कहो मेरा मन क्यूँ ना रहे उदास ( गर्ल्स स्कुल ) अशी एकापेक्षा एक सरस अशी गाणी लतादीदी आणि अनिलदा या जोडीने चित्रपट रसिकांना दिली. 

( क्रमशः पुढील भाग बुधवारी ) 

©️ विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव. 
०२/०५/२०२१
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा ) 














टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...