मुख्य सामग्रीवर वगळा

भारतरत्नावली द्रष्टा उद्योगपती : जे आर डी टाटा ( भाग तीन )

 उगवतीचे रंग

विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव
भारतरत्नावली
द्रष्टा उद्योगपती : जे आर डी टाटा ( भाग तीन )

आर डी आणि जे आर डी या बापलेकांचं कर्तृत्व समजून घेण्याआधी आपण एम्प्रेस मिल जी जमशेटजींनी नागपुरात सुरु केली आणि मुंबईत सुरु केलेलं ताज हॉटेल यांच्याबद्दल थोडी माहिती घेऊ. खूप रोचक आणि आपल्या टाटांबद्दलच्या माहितीत ती भर टाकणारी ठरेल. त्यावरून जमशेटजींची दूरदृष्टी कळेल आणि एखादी गोष्ट करायची ठरवल्यानंतर टाटांचा त्या गोष्टीकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन कसा असतो हेही समजून घेता येईल.

एम्प्रेस मिल सुरु झाली ती १८७४ मध्ये. आपल्याला माहिती असेल की याच सुमारास युरोपिअन देशात नुकतीच औद्योगिक क्रांती झाली होती. इंग्लंड ही त्यावेळी जगाच्या कापडउद्योगाची राजधानी होती. अशा वेळी जमशेटजींनी इंग्लंडमधील कापडनिर्मिती करणारे माग पाहिले. पण ते त्यांना तितकेसे आवडले नाहीत. त्यापेक्षाही सुधारित माग आपल्याला पाहिजेत असे त्यांना वाटले. तपासाअंती अमेरिकेत अशा गिरण्या आणि असे सुधारित माग आहेत हे त्यांना कळले. त्यांनी तिथून दोन माग एम्प्रेस मिलसाठी मागवले आणि एम्प्रेस मिल दिमाखात सुरु झाली.

त्या काळी विदर्भात लोकांना गिरणीत किंवा ऑफिसात नियमितपणे काम करण्याची सवय अंगी बाणलेली नव्हती. ते खूप सुट्या घेत असत. जमशेटजी आपल्या मिलमध्ये काम करणाऱ्या अशा लोकांना रागावले नाहीत किंवा त्यांच्या कामातून पैसेही कापून घेतले नाहीत. त्यांनी कामगारांच्या भविष्यासाठी भविष्य निर्वाह निधीची कल्पना जन्माला घातली. भविष्य निर्वाह निधीची कल्पना ही टाटांची देणगी आहे. त्यावेळी ही कल्पना इंग्लंडमध्ये सुद्धा नव्हती. याशिवाय जमशेटजींनी कामगारांचे वार्षिक स्नेहसंमेलन, चांगल्या कामगारांना बक्षीस देणे इ प्रथा सुरु केल्या. त्यामुळे कामावर असणारी कामगारांची गैरहजेरी आपोआप कमी झाली शिवाय सुट्या घेण्याचे प्रमाणही कमी झाले.

ताज हॉटेल ही सुद्धा टाटांची अतिशय आगळीवेगळी अशी निर्मिती आहे. ताज हॉटेल बांधून टाटांनी मुंबईच्या सौंदर्यात भर तर घातलीच पण भारतीयांना अभिमान वाटेल अशा हॉटेलची निर्मिती केली. त्यामागे अशी कथा सांगितली जाते की एकदा जमशेटजी टाटा आपल्याकडील परदेशी पाहुण्यांना घेऊन गेटवे ऑफ इंडिया जवळील वॅटसन हॉटेलात घेऊन गेले. त्या हॉटेलात त्याकाळी फक्त परदेशी पाहुण्यांनाच प्रवेश दिला जात असे. त्यामुळे गेटवरील सुरक्षारक्षकाने जमशेटजींना आत सोडण्यास नकार दिला. त्या वेळी त्यांच्यासोबत असणाऱ्या परदेशी पाहुण्यांनाही अगदी ओशाळल्यासारखे सारखे झाले आणि ते जमशेटजींची माफी मागू लागले. तेव्हा जमशेटजी म्हणाले, ' मी याच हॉटेलशेजारी असे एक हॉटेल बांधीन की तुमचे सारे परदेशी पाहुणे माझ्याच हॉटेलात वास्तव्यास येतील.

आणि खरोखरीच झालेही तसेच. हे हॉटेल म्हणजे जमशेटजींच्या ड्रीम प्रोजेक्टपैकी एक होते. जमशेटजींनी स्वतः परदेशात फिरून त्यासाठी लागणाऱ्या बांधकामाचे साहित्य, टाईल्स, खांब, विजेचे दिवे, पंखे इ गोष्टी आणल्या. पॅरिसमधील आयफेल टॉवर जवळील प्रदर्शनातून खास प्रतीचे लोखंडी खांब आणले. हे खांब आज सुमारे १२० वर्षांनंतरही मेजवानीच्या दालनाचे छत भक्कमपणे तोलून धरत हॉटेलची शोभा वाढवत आहेत. ताज हॉटेलची रचना अशी होती की पाहुण्यांना त्यांच्या खोल्यातून समुद्रदर्शनाचा आनंद सहजपणे लुटता यावा. यासाठी ताजचे प्रवेशद्वार त्यांनी पाठीमागच्या बाजूला ठेवले होते. याशिवाय हॉटेलच्या सर्व खोल्यांमध्ये हवा खेळती राहील या दृष्टीने खोल्यांची उंची आणि रचना ठेवण्यात आली होती. ताज हॉटेलची निर्मिती झाल्यापासून परदेशी पाहुण्यांचे ते आकर्षणकेंद्र बनले.

ताज हॉटेल बरोबरच टाटा केमिकल्सची पण निर्मिती करण्यात आली . या कंपनीने पाश्चात्यांची केमिकल्स निर्मिती क्षेत्रातील मक्तेदारी मोडून काढली. या सगळ्या कंपन्या आणि उद्योग उभे करण्यासाठी जमशेटजी अहोरात्र मेहनत घेत होते. त्याचा परिणाम त्यांच्या प्रकृतीवर झाला. त्यांना खूपच अशक्तपणा जाणवू लागला. त्यांनी रतन दादाभाय उर्फ आर डीं ना बोलावून सांगितले की दोराब आणि तुम्ही आता एकत्रितपणे काम करा. आजपर्यंत मेहनतीने मी जे हे उद्योगविश्व उभे केले आहे, त्याची जबाबदारी सांभाळा. तुम्हाला जरी यात भर घालता आली नाही तरी अवनती होऊ देऊ नका. टाटांचे नाव खराब होऊ देऊ नका. '

पुढे पाश्चात्य देशांच्या दौऱ्यावर असताना अतिश्रमाने जामशेटजींची प्रकृती ढासळली. जर्मनीतील नोहाइम या ठिकाणी त्यांचे प्राणोत्क्रमण झाले. आता त्यांच्या मागे त्यांचे पोलाद प्रकल्प, जलविद्युत प्रकल्प, विश्व विद्यापीठ हे प्रकल्प पूर्ण करणे तसेच तीन कापडगिरण्या, ताज हॉटेल, टाटा केमिकल्स इ उद्योग सांभाळण्याची जबाबदारी दोराब आणि आर डी यांच्या शिरावर येऊन पडली. पण हे दोघेही अत्यंत कर्तृत्वान होते. त्यांनी जमशेटजींचा वारसा नुसताच पुढे चालवला नाही तर त्यात अनेक पटींनी भर घातली आणि टाटांचे नाव आणखी उज्वल केले. ( क्रमशः )
( पुढील भाग शुक्रवारी )

©️ विश्वास देशपांडे,चाळीसगाव
१०/०२/२०२१
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा )
दोराबजी टाटा 




















टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...