मुख्य सामग्रीवर वगळा

द्रष्टा उद्योगपती : जे आर डी टाटा ( भाग अकरा )

 उगवतीचे रंग

विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव
भारतरत्नावली
द्रष्टा उद्योगपती : जे आर डी टाटा ( भाग अकरा )

डोंगराएवढी माणसे...

एक चिनी म्हण आहे. ' तुम्हाला एका वर्षाची विकासयोजना राबवायची असेल तर, मका पेरा. पंचवीस वर्षे पुढची योजना राबवायची असेल तर, झाडांच्या बिया पेरा. शंभर वर्षांसाठीचा विचार करून एखादी योजना राबवायची असेल तर माणसं पेरा. ' जे आर डींनी नेमके हेच केले. त्यांचे एक वैशिष्ट्य म्हणजे त्यांना गुणी माणसांची पारख होती. या रत्नपारख्याने निरनिराळ्या ठिकाणाहून अशी नानाविध रत्ने गोळा करून टाटांच्या उद्योगसमूहाला प्रगतीपथावर नेले. जे आर डींनी निवडलेल्या आणि टाटा सन्समध्ये सामावून घेतलेल्या अशा व्यक्तींनी अक्षरशः डोंगराएवढे काम केले. नुसते कामच केले असे नाही तर जे आर डींनी त्यांना टाटांसोबत वाढण्याची देखील संधी दिली. त्यामुळे या व्यक्तींनी टाटांचे नाव तर मोठे केलेच पण वैयक्तिक जीवनातही आदराचे मोठे स्थान प्राप्त केले.

एखादी कर्तृत्वान आणि गुणी व्यक्ती जे आर डींच्या नजरेत भरली की त्या व्यक्तीला ते आपल्याकडे येण्याचे आमंत्रण देत. त्यासाठी त्यांच्या मागण्याही ते मान्य करत. कंपनीत त्यांच्यासाठी सुयोग्य पद नसले तर ते कालांतराने निर्माण करत पण अशा गुणी आणि बुद्धिमान माणसांचा गोतावळा आपल्याभोवती गोळा करीत. या गुणी आणि बुद्धिमान लोकांना घेतल्यानंतर जे आर डींनी त्यांच्याशी मनमोकळे मैत्रीचे संबंध प्रस्थापित करत. त्यांना पगारवाढ, बढती तसेच हव्या असणाऱ्या जादा सुविधा देखील पुरवल्या जात. साहजिकच ही माणसे मनापासून काम करत. बऱ्याच वेळा एकापेक्षा अनेक बुद्धिमान माणसांना सांभाळणे खूप कठीण असते पण जे आर डीं जवळ ही कला होती. केवळ व्यवसाय करून नफा कमावणे एवढे मर्यादित उद्दिष्ट टाटांचे कधीच नव्हते. त्यांच्या उद्योगव्यवसायाला देशभक्तीचाही एक अनोखा पदर होता. जे आर डीं च्या सहवासात आलेली माणसे देखील या देशभक्तीच्या भावनेने भारली जात. त्यामुळेच त्यांच्यापैकी बहुतेक मंडळींनी आपली सेवा देताना नेशन बिल्डरची भूमिका देखील बजावली. आज आपण अशाच काही व्यक्तींचे योगदान पाहणार आहोत.

जे आर डींनी आपल्याकडे घेतलेल्या अशा व्यक्तींमध्ये जे डी चोक्सी हे एक निष्णात वकील होते. पुढे ते टाटा इलेक्ट्रिकल्सचे चेअरमन बनले. ते जे आर डींचे वैयक्तिक आणि कायदेशीर सल्लागारही होते. चोक्सी प्रचंड बुद्धिमान होते. त्यांना जे आर डींनी त्यांचा पद्धतीने काम करण्याची मोकळीक दिली. चोक्सीनी मग कायदा, इलेक्ट्रिकल्स आणि टाटांच्या व्यवसाय वृद्धीत मोलाचे योगदान दिले. मात्र हे सगळे करत असताना चोक्सी यांनी सचोटी, नैतिकता आणि प्रामाणिकपणा यांची कास कधीही सोडली नाही. टाटा अँड सन्समध्ये अनेक वर्षे सेवा दिल्यानंतर चोक्सी वयानुसार निवृत्त झाले. आता वृद्धापकाळामुळे त्यांना त्यांची स्मृती साथ देत नव्हती. चोक्सी जवळच्या माणसांनाही ओळखेनासे झाले. त्यामुळे अनेक मित्रांनी आणि नातेवाईकांनी चोक्सी यांच्याशी संबंध ठेवणे टाळले. पण अशाही काळात त्यांचा एकच मित्र त्यांची चौकशी करीत होता, त्यांच्या भेटीसाठी जात होता. हा मित्र म्हणजेच जे आर डी !

जे आर डींनी टाटा समूहात सामावून घेतलेल्या व्यक्तींमध्ये डॉ जॉन मथाई होते. ते अर्थतज्ज्ञ आणि शिक्षणतज्ज्ञ होते. ते मद्रास विद्यापीठात प्राध्यापक होते. जे आर डींनी टाटा समूहातील अर्थशास्त्र आणि संख्याशास्त्र या विभागाच्या प्रमुखपदाची जबाबदारी डॉ जॉन मथाईंवर सोपवली. बॉंबे प्लॅन ही टाटांची देशासाठी असलेली महत्वपूर्ण योजना आखण्यात डॉ मथाईंचा मोलाचा वाटा होता. ही योजना काय होती ते आपण थोडक्यात समजावून घेऊ. दुसऱ्या महायुद्धानंतर भारताला स्वातंत्र्य मिळणार हे जवळपास निश्चित झाले होते. दूरदृष्टी असलेल्या जे आर डींनी स्वातंत्र्योत्तर काळात औद्योगिक आणि आर्थिक प्रगती या भारताच्या गरजा असतील हे ओळखले. स्वातंत्र्यानंतर सर्वसामान्य लोकांच्या अपेक्षा व गरजा काय असतील याचाही विचार त्यांनी केला. त्यावर भविष्यात काही योजना आखण्यासाठी त्या वेळेच्या आघाडीच्या उद्योगपतींना त्यांनी एकत्र आणले. त्या उद्योगपतींमध्ये घनःश्यामदास बिर्ला, अहमदाबाद कापड गिरणीचे मालक कस्तुरभाई लालभाई, सर पुरुषोत्तमदास ठाकूरदास आणि सर श्रीराम यांचा समावेश होता. याशिवाय टाटा उद्योगाशी संबंधित असणारे अर्देशीर दलाल, डॉ जॉन मथाई आणि ए डी श्रॉफ हे ही होते.

या आठही अनुभवी आणि दूरदृष्टी असलेल्या लोकांचे उद्दिष्ट एकच होते. ते म्हणजे स्वातंत्र्योत्तर भारताच्या आर्थिक प्रगतीचा मार्ग प्रशस्त करणे. या योजनेला मुंबई योजना, बॉंबे प्लॅन किंवा टाटा बिर्ला प्लॅन या नावांनीही ओळखले जाते. या योजनेचे वैशिष्ट्य असे की भांडवलशहा समजल्या जाणाऱ्या देशातील आघाडीच्या उद्योजकांनी एकत्र येऊन आणि देशहित डोळ्यासमोर ठेवून आखलेली ही योजना होती. अशा प्रकारची योजना अन्यत्र कोणत्याही देशात कधीही झाली नाही.

जॉन मथाई हे भारत सरकारमध्ये रेल्वेमंत्री आणि नंतर अर्थमंत्री देखील होते. पण त्यांनी नंतर राजीनामा देऊन पुन्हा टाटा समूहात सामील होण्यात आनंद मानला. डॉ जॉन मथाई यांनी आपल्या कार्यकाळात आणखी दोन महत्वाच्या संस्थांची निर्मिती केली. त्यात इंडियन इन्स्टिट्यूशन फॉर पॉप्युलेशन स्टडीज आणि टाटा अग्रीकल्चरल अँड रूरल ट्रेनिंग सेंटर फॉर द ब्लाईंड या संस्थांचा समावेश होता. ते टाटा समूहाच्या टिस्को, टेल्को, इंडियन हॉटेल्स, ए सी सी या सारख्या टाटा अँड सन्समधील कंपन्यांमध्ये कधी चेअरमन तर कधी संचालक म्हणून राहिले. सर दोराब ट्रस्टचे ते चेअरमन होते. भारतीय स्टेट बँकेचे अध्यक्ष देखील होते. १९५९ मध्ये भारत सरकारतर्फे त्यांचा पद्मविभूषण देऊन सन्मान करण्यात आला. आपल्या टाटा अँड सन्समधील कार्यकाळाबद्दल बोलताना ते म्हणतात, ' टाटामधील माझा हा काळ माझ्या आयुष्यातील सर्वात आनंदाचा काळ होता. टाटांचा कारभार अतिशय उच्च दर्जाचा होता. या कालावधीत मला कोणतीच गोष्ट अशी करावी लागली नाही की ज्यामुळे मला किंवा टाटांना खाली पाहण्याची वेळ येईल. ' त्यांचे हे विधान टाटांबद्दल पुरेसे बोलके आहे.

आणखी काही अशाच गुणी आणि बुद्धिमान माणसांची माहिती आपण पुढील भागात पाहू.

( क्रमशः पुढील भाग बुधवारी )

©️विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव
२८/०२/२०२१
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा )


जे आर डी टाटा 

डॉ जॉन मथाई 
































टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...