मुख्य सामग्रीवर वगळा

भारतरत्नावली द्रष्टा उद्योगपती : जे आर डी टाटा ( भाग नऊ )

 उगवतीचे रंग

विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव
भारतरत्नावली
द्रष्टा उद्योगपती : जे आर डी टाटा ( भाग नऊ )

जे आर डीं ना गुणी माणसांची अचूक पारख होती. त्यांनी एकेक करून टाटामध्ये घेतलेल्या व्यक्तीने अक्षरशः डोंगराएवढे काम उभे केले आहे. पण त्याबद्दल सविस्तर माहिती पुढच्या भागात पाहू.

आजच्या भागात जे आर डीं च्या लग्नाची मजेशीर हकीगत आपण पाहू. प्रत्येक माणसाच्या आयुष्यात भलेबुरे असे अपघात किंवा योगायोग येतात. असे भरपूर योगायोग जे आर डींच्या आयुष्यात आले. पहिल्या महायुद्धाच्या काळात ते जपानमधून बोटीने भारतात येताना बॉम्बहल्ल्यापासून सुदैवाने बचावले. वडिलांनी बोलावून घेतल्याने फ्रेंच सैनिकांचे मोरोक्कोत झालेल्या शिरकाणापासूनही ते बचावले. त्यांचे आयुष्य म्हणजे अशा बऱ्या वाईट घटनांनी भरलेली एक कथा आहे. पण डगमगून न जाता सगळ्या प्रसंगातून ते आपल्या धैर्याने, हुशारीने आणि प्रसंगावधानाने पार पडले. त्यांचे लग्न थेल्मा विकाजी नावाच्या तरुणीशी कसे झाले ही मात्र गमतीदार कथा आहे.

जे आर डीं ना विमाने, मोटारी इ ची अतिशय आवड होती. आपल्या वडिलांच्या मागे लागून त्यांनी त्यांना आपल्यासाठी महागडी बुगाटी कार घ्यायला लावली होती. ही गाडी अत्यंत वेगवान असलेली त्यांना अतिशय प्रिय होती. जन्मजात वेगाचे वेड असलेले जे आर डी आपल्या या गाडीने मुंबई ते पुणे हे अंतर त्या काळात रस्ते फारसे चांगले नसतानाही केवळ अडीच तासात पार करत असत. त्यामुळे मुंबई पोलिसांचा जे आर डीं वर डोळा होता. त्यांना पकडण्यासाठी ते योग्य संधीची वाट पाहत होते. एकदा जे आर डी आणि त्यांचे मित्र रुसा मेहता यांनी एक शर्यत लावली. जुहूवरुन दोघांनी संध्याकाळी आपापल्या गाडीने एकाच वेळी निघायचे आणि केम्स कॉर्नरला भेटायचे असे ठरले. जे आर डी वेगाने निघून केम्स कॉर्नरला पोहोचले पण तोपर्यंत तिथे रुसा मेहता आलेले नव्हते. रुसा मेहतांच्या गाडीला अपघात झालेला आहे असे जे आर डींना कळले. त्यांच्या भेटीसाठी जे आर डी आता सावकाश गाडी चालवीत निघाले. एका झाडावर मेहता यांची गाडी आदळली होती. बऱ्याच काळापासून जे आर डींच्या मागावर असलेल्या पोलिसांना ही आयतीच संधी चालून आली होती. त्यांनी जे आर डी व मेहता पेडर रोडवर भरधाव गाडी चालवत असल्यामुळेच हा अपघात झाला. त्यांनी वेग मर्यादेचे उल्लंघन केले आहे असा आरोप ठेवून जे आर डीं वर केस दाखल केली.

आता या केसपासून आणि पोलिसांच्या कटकटीपासून सुटायचे असेल तर चांगला वकील पाहिला पाहिजे म्हणून फौजदारी केस लढवणारा चांगला वकील ते शोधू लागले. सुदैवाने असा वकील त्यांना त्यांच्या ताजमहाल हॉटेलच्या पाठीमागेच मिळाला. ताज हॉटेलच्या पाठीशीच प्रसिद्ध फौजदारी वकील जॅक विकाजी यांचे घर होते. या जॅक विकाजींनी त्यांना या केसमधून निर्दोष सोडवले. ते पोलिसांच्या बेडीपासून वाचले पण लग्नाच्या बेडीत अडकले.

थेल्मा ही जॅक विकाजी यांची पुतणी होती. तिचे आईवडील लहानपणीच वारले होते. ती आपल्या बहिणीसोबतच काकांकडेच राहात होती. थेल्माला घरात सगळे थेली म्हणत. थेल्मा आणि तिच्या बहिणीसोबतच त्यांचा एक चुलतभाऊ सुद्धा जॅक विकाजी यांच्याकडे राहत होता. त्याचे नाव बॉबी होते. तो थेल्मापेक्षा लहान होता. जे आर डींचे आणि थेल्माचे एकमेकांवर प्रेम जडले होते. त्यामुळे केस जिंकल्यानंतर देखील जे आर डींचे विकाजींच्या घरी जाणेयेणे होते. थेल्माचा भाऊ बॉबी त्यांच्यावर पाळत ठेवत असे. त्यामुळे त्याला काहीतरी आमिष दाखवावे लागे . लवकरच जे आर डी आणि थेल्मा विवाहबद्ध झाले. थेली आणि जे आर डी हे एकमेकांना अगदी अनुरूप जोडपे होते. जणू मेड फॉर इच ऑदर. पुढे आयुष्यभर जे आर डींकडे मोठे उद्योगपती, राजकारणी इ चे जाणेयेणे असे. त्यांना टाटा अँड सन्सचा प्रचंड व्यापही सांभाळावा लागत असे. पण या सगळ्या काळात घरची आघाडी आणि जे आर डींचा शिस्तप्रिय स्वभाव सांभाळण्याचे प्रचंड मोठे काम थेली करीत असे.

जे आर डींना वाचनाची आवड होती. त्यांच्या घरात पुस्तकांनी भरलेली कपाटे होती. तसे जे आर डींना इंग्रजी वाङ्मय फारसे परिचित नव्हते. त्यांचा संबंध फ्रेंच भाषा आणि फ्रेंच वांड्मयाशी आला होता. पण पीटरसन यांनी त्यांना व्यवस्थापनाचे धडे देता देता इंग्रजी वांड्मयाचेही धडे दिले. जे आर डी इंग्रजी वाङमय वाचू लागले. ओ हेनरी हा त्यांचा आवडता कथालेखक होता. तसेच जमशेटजी टाटा हे त्यांचा आदर्श होते. त्यामुळे या दोघांशी संबंधित पुस्तके मोठ्या प्रमाणावर होती. जे आर डींना मोटारी, विमाने यासोबतच गोल्फ खेळण्याची आवड होती. त्यांचे सगळे काम अत्यंत वक्तशीर होते. शिवाय प्रत्येक कामात त्यांचा आग्रह ते काम परिपूर्ण व्हावे असा असायचा. याचा संबंधितांना कधी कधी त्रासही व्हायचा. पण याच ' परफेक्शन ' च्या आग्रहामुळे टाटांनी आपली गुणवत्ता कायम राखली.

जे आर डी आणि थेली या जोडप्याचे वैशिष्ट्य असे होते की ते गर्भश्रीमंत असतानाही अत्यंत साधे राहत. त्यांचे वागणे बोलणे यात कमालीचा साधेपणा होता. त्यांचे पाय नेहमी जमिनीवर असत. त्यांच्याकडे येणाऱ्या जाणाऱ्याला त्यांच्या वागण्यातला साधेपणा जाणवल्याशिवाय राहत नसे. ' साधी राहणी आणि उच्च विचारसरणी ' या तत्वाचा ते दोघेही मूर्तिमंत आदर्श होते. दुर्दैवाने जे आर डी आणि थेली यांच्या संसारवेलीवर अपत्यजन्माचे फुल उमलू शकले नाही. पण थेलीचा वेळ जे आर डींचे करण्यातच जायचा. तिने आपले जीवन त्यांच्याप्रती समर्पित केले होते. १५ डिसेंबर १९३० ला विवाहबद्ध झालेल्या या जोडप्याचा तसा ५० वर्षेपर्यंत सुखाने झाला. पण सगळा व्याप सांभाळून थेली आता थकत चालली होती. १९८० मध्ये थेलीला हृदयविकाराचा झटका आला. पुढे आणखी १९८२ मध्ये तिला पक्षाघात झाला आणि उर्वरित दिवस परावलंबी अवस्थेत व्हीलचेअरवर बसून कंठावे लागले. पण जे आर डींना तिच्या कष्टाची, त्यागाची आणि प्रेमाची जाणीव होते. तिच्याकरिता ते आपले काम लवकर संपवून घरी येत. तिला वेळ देता यावा म्हणून त्यांनी आपले गोल्फ खेळणेही बंद केले होते.

( क्रमशः पुढील भाग शुक्रवारी )

©️ विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव
२४/०२/२०२१
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा )

















टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...