मुख्य सामग्रीवर वगळा

भारतरत्नावली लोहपुरुष सरदार वल्लभभाई पटेल - भाग एक

 उगवतीचे रंग 

विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव 

भारतरत्नावली 

लोहपुरुष सरदार वल्लभभाई पटेल - भाग एक 

कालच म्हणजे १५ डिसेंबरला सरदार पटेलांची पुण्यतिथी होती. आजपासून आपण त्यांच्या उत्तुंग व्यक्तिमत्वाचा आढावा घेणार आहोत. भारताचे पहिले गृहमंत्री, उपपंतप्रधान, एक सच्चे स्वातंत्र्यसैनिक आणि त्यावेळच्या राष्ट्रीय काँग्रेसचे निष्ठावान कार्यकर्ते म्हणजे सरदार पटेल. त्यांच्याविषयी मी जसजसे वाचू लागलो, तसतसे या व्यक्तिमत्वाने मला अधिकाधिक प्रभावित केले. मग त्यांचा गुजरातमधील अलीकडेच उभारण्यात आलेला पुतळा ' द स्टॅच्यू ऑफ युनिटी ' माझ्या डोळ्यांसमोर आला. त्यांचे कार्य आणि त्यांच्या व्यक्तिमत्वाचे यथार्थ प्रतीक म्हणजे स्टॅचू ऑफ युनिटी. 

स्वातंत्र्यपूर्वकाळ आणि स्वातंत्र्यानंतरचा कालखंड म्हटला की काही ठळक नावे आपल्या डोळ्यासमोर येतात. त्यात प्रामुख्याने पंडित नेहरू, महात्मा गांधी, लोकमान्य टिळक, डॉ बाबासाहेब आंबेडकर यासारख्या व्यक्ती प्रमुख आहेत. या सगळ्या महान पुरुषांच्या यादीत सरदार पटेलांचे नाव घेतल्याशिवाय कोणताही इतिहासाचा लेख पूर्ण होऊ शकणार नाही, एवढे मोठे कर्तृत्व सरदार पटेलांचे आहे. हा काळ कोणाला गांधीयुग वाटतो, तर कोणाला नेहरू युग. तसाच हा काळ पटेल युगही म्हणायला हरकत नसावी. कारण सरदार पटेल हे गांधीजींच्या सत्याग्रहाची कल्पना राबवणारे प्रभावी कप्तान होते. देशाच्या स्वातंत्र्यापूर्वी भारतातील ५६५ संस्थाने देशात विलीन करून सरदार पटेलांनी भारतीय स्वातंत्र्याला एक नवा अर्थ प्राप्त करून दिला. ही संस्थाने भारतात विलीन झाली नसती तर भारत खऱ्या अर्थाने स्वतंत्र झाला असे म्हणता आले नसते. 

ही सगळी संस्थाने एकहाती स्वतंत्र भारतात विलीन करण्याचे श्रेय सरदार पटेलांचे आहे. त्यामुळे पंडित नेहरू पंतप्रधान झाल्यानंतर त्यांना भारताच्या प्रगतीसाठी प्रयत्न करण्यासाठीचा मार्ग निष्कंटक झाला. ही संस्थाने जर स्वातंत्र्यपूर्वी भारतात विलीन झाली नसती, तर ती स्वातंत्र्यानंतरची सर्वात मोठी डोकेदुखी ठरली असती. त्यांच्याशी लढताना स्वतंत्र भारताचा वेळ आणि पैसा खर्च झाला असता. पंडित नेहरू आणि महात्मा गांधी ही निःसंशय मोठी व्यक्तिमत्वे. पण त्यांना जे यश मिळाले त्यामागे सरदार पटेलांचा पोलादी हात होता. काही माणसं बाजी जिंकून देणारी असतात. तसेच नेहरू आणि गांधीजींच्या कार्यात त्यांची बाजू जिंकून देणारे हे व्यक्तिमत्व. 

त्यांच्या बोलण्यात जरब होती. नजरेत वाघासारखी दहशत. त्यामुळे मोठमोठे संस्थानिक, इंग्रज अधिकारी सरदार पटेलांना वचकून असत. त्यांच्याजवळ हा लांबचा आणि तो जवळचा असा भेदभाव नसे. सगळ्यांना सारखी वागणूक आणि सगळ्यांना समान न्याय. एकदा का त्यांच्या संपर्कात एखादी व्यक्ती आली की ती त्यांच्या व्यक्तिमत्वाने प्रभावित होऊन जायची. मात्र वरवर कठोर वाटणाऱ्या या महापुरुषाचे अंतःकरण तितकेच मृदू आणि संवेदनशील होते.  अशा या महापुरुषाचे चरित्र आपण पुढील काही भागात पाहणार आहोत. ( पुढील भाग शुक्रवारी )

©️ विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव. 

१६-१२-२०२०

प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२

( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा )








 

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...