मुख्य सामग्रीवर वगळा

रामकथा - भाग सोळा ( रामकथेचे महत्व भाग एक )

उगवतीचे रंग 

विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव 

रामकथा - भाग सोळा ( रामकथेचे महत्व भाग एक ) 

नमस्कार रसिक वाचकहो, 

एवढे दिवस रामकथा तिच्यातील पात्रांच्या संदर्भात आपण पाहिली. श्रीराम, सीता, लक्ष्मण, हनुमान, भरत, रावण, बिभीषण, उर्मिला आदी वेगवेगळी चरित्रे पाहिली . रामकथा म्हणजे वाल्मिकींनी गुंफलेला एक सुंदर फुलांचा हार. रामायणातील ही सगळी पात्रे म्हणजे त्यातील सुंदर फुले. त्या फुलांना एकत्र बांधून ठेवणारे सूत्र म्हणजे श्रीराम. या दोन भागात आपण आजच्या काळात रामकथा का वाचायची याचा विचार करणार आहोत. 
आपल्या या भारत देशात अनेक मौल्यवान धार्मिक आणि अध्यात्मिक ग्रंथ आहेत. परंतु समर्थ रामदासांना या रामकथेचीच मोहिनी पडली. सर्व कथांमध्ये त्यांना रामकथा अधिक गोड वाटते. म्हणून ते म्हणतात, ' समस्तांमधे कथा गोड या राघवाची. ' ही  रामकथा ब्रह्माण्ड भेदून पलीकडे न्यावी असं समर्थ म्हणतात. या रामकथेचा गोडवा ती कितीही ऐकली तरी कमी होत नाही. हजारो वर्षांपासून येथील लोक रामकथा ऐकत आले आहेत, सांगत आले आहेत. रामायण हे दूरदर्शनवरील धारावाहिक अनके वर्षांनी पुन्हा लागले होते. पण लोकांनी ते पुन्हा तितक्याच आवडीने पाहिले. 

रामायण मालिकेच्या संदर्भात एक किस्सा या ठिकाणी सांगावासा वाटतो. रामायण मालिका जेव्हा पहिल्यांदा सुरु झाली, तेव्हा वसंतदादा पाटील हे महाराष्ट्राचे मुख्यमंत्री होते. त्यावेळी काही कार्यकर्ते दादांकडे आले. ते म्हणाले, ' दादा, आपल्याला तुमच्या उपस्थितीत एक कार्यक्रम घ्यायचा आहे. कृपया नाही म्हणू नका. ' लोकांच्या आग्रहास्तव वसंतदादांनी कार्यक्रमाला येण्याचे मान्य केले. पण जाता जाता त्यांनी त्या कार्यकर्त्यांना विचारले, ' अरे तारीख सांगितलीत पण त्या दिवशी वार कोणता आहे ? ' कार्यकर्ते म्हणाले, ' रविवार आहे दादा. ' दादा म्हणाले, ' मग नाही जमणार. त्या दिवशी रामायण असते. ' अशी रामायण सिरियलची मोहिनी सर्वांवरच होती. 

गीतरामायण तर आपल्या मराठी जनतेच्या गळ्यातील ताईत आहे. १९५५ मध्ये सिद्धहस्त कवी ग दि माडगूळकर यांनी लिहिलेल्या या अवीट गोडीच्या गीतरामायणाला आता ६५ वर्षे होत आलीत, पण त्याची गोडी कायम आहे. गीतरामायणातील गीतांना सुभाषितांचे मोल प्राप्त झाले. गदिमा उर्फ अण्णांनी लिहिलेल्या या शब्दांचे अक्षरशः सोने सुधीर फडके यांनी केले आणि गीतरामायण मराठी जनतेच्या मुखात रुळले. रामायण धारावाहिक आणि गीतरामायण यांच्या माध्यमातून खऱ्या अर्थाने रामकथा ब्रह्माण्ड भेदून पल्याड पोहोचली आणि समर्थ रामदासांचे शब्द खरे ठरले. 

श्रीराम आणि भारतीय संस्कृती या दोन गोष्टी इतक्या एकरूप झाल्या आहेत की जणू दुधात साखर ! त्या वेगळ्या करता येणार नाहीत. आपले वैयक्तिक, सामाजिक, कौटुंबिक आणि राष्ट्रीय जीवन उजळून टाकण्याची क्षमता रामायणात आहे. जीवनाच्या या वेगवेगळ्या स्तरांवर जीवन जगण्यासाठी आवश्यक असणारे आदर्श रामायण आपल्यापुढे उभे करते. जीवनात विविध कर्तव्ये पार पाडत असताना, त्या प्रसंगांना कसे सामोरे जावे, निर्णय कसे घ्यावेत याचा आदर्श रामायण आपल्यासमोर ठेवते. श्रीरामाचे जीवन म्हणजे आदर्श पिता, आदर्श पती, आदर्श बंधू, आदर्श मित्र, आदर्श राजा कसा असावा याचा आरसा आहे. महर्षी वसिष्ठांनी म्हटले आहे, ‘रामो विग्रहवान् धर्म:!’ मानवी जीवनातल्या सगळ्या उत्तुंग गुणांचे साक्षात साकार दर्शन म्हणजे प्रभू रामचंद्र! म्हणून संतांनी प्रतिपादन केल्याप्रमाणे ‘कृष्णचरित्र’ हे उच्चारणीय आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, ‘चरित्र ते उच्चारावे केले देवे गोकुळी,’ तर ‘रामचरित्र’ हे आचरणीय आहे.

राम व रावण या दोन विरुद्ध टोकाच्या व्यक्तिमत्त्वांभोवती गुंफलेली कथा म्हणजे ‘रामायण’ असून तो एक शाश्वत आरसा आहे. रामकथेतील राम-लक्ष्मण, भरत, शत्रुघ्न, सीता, हनुमंत यासारख्या व्यक्तिमत्त्वांच्या माध्यमातून चिरंतन जीवनमूल्यांचे दर्शन आपल्याला या रामकथारूपी आरशात घडते. प्रसिद्ध रामकथाकार पू. मोरारीबापू रामायणाबद्दल बोलताना म्हणतात, "रामायण हा सांप्रदायिक ग्रंथ नसून, ते एक विद्यापीठ आहे. ‘गीता’ हे योगशास्त्र आहे. ‘भागवत’ वियोगशास्त्र आहे, तर ‘रामायण’ हे प्रयोगशास्त्र आहे." रामचरित्रातून प्रेरणा घेऊन आपल्या आयुष्यातल्या सुख-दु:खाच्या प्रसंगी मनुष्याने जीवनमूल्यांचे दर्शन घडवावे. त्यासाठी रामाला आदर्श मानून रामाप्रति आपल्या मनात अनन्यभाव निर्माण करावा, असे संतसाहित्य सांगते. 

प्रसिद्ध संस्कृत कवी कालिदासाच्या रघुवंश या काव्यात श्रीरामांचे पूर्वज किती तपस्वी आणि कर्मयोगी होते याचे सुंदर वर्णन आले आहे. श्रीरामाचे कुळ आजन्म शुद्ध आहे. आपल्यासारख्या सामान्य जनांची शुद्धता ही स्थल-कालसापेक्ष असते. श्रीरामांच्या कुळातील लोक निरंतर कर्मयोगी आहेत. स्वर्गातून गंगामातेला पृथ्वीवर आणण्याकरिता या वंशाच्या तीन पिढ्या झटल्या आहेत. जितके महान कार्य आपल्याला करावयाचे असेल तितकी खोल पायाभरणी जाणीवपूर्वक केली पाहिजे आणि माणसाने अखंड उद्योगी असले पाहिजे. ही शिकवण यातून आपल्याला मिळते. रामराज्य हे उगीच आदर्श ठरलेले नाही. त्याच्यामागे ही तपश्चर्या आहे. सर्वोच्च आदर्श असलेले श्रीरामांचे जीवन आताच्या काळातल्या फुटपट्ट्या लावून आपल्याला मोजता येणार नाही. त्यासाठी बुद्धी शुद्ध हवी व निदान बुद्धीने, प्रतिभेने आपल्याला त्या काळात जाऊन त्या परिस्थितीची दिव्यता-दाहकता लक्षात घ्यावी लागेल. सर्व प्रकारचे ऐश्वर्य असतानादेखील श्रीराम उपभोगशून्य जीवन जगतात. हा त्यांच्या व्यक्तिमत्वाचा विशेष आहे. ( रामकथेचे महत्व - भाग दोन रविवारी ) 

©️ विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव 

२१/०८/२०२०

प्रतिक्रियेसाठी क्र ९४०३७४९९३२

( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा ) 








टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...