मुख्य सामग्रीवर वगळा

उगवतीचे रंग - घरगाणी मनातली...

उगवतीचे रंग 

विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव. 

घरगाणी मनातली... 

लहानपणची एक आठवण आहे. आमच्या शेताला लागून एक दुसरे शेत होते. त्या शेतात एक पडकी  विहीर होती. तिच्या भोवती दाट झाडेझुडपे वाढल्याने आम्हाला त्या विहिरीजवळ जायला भीती वाटायची. पण कधी काळी त्या विहिरीजवळ गेलोच तर त्या विहिरीच्या काठाला एका झाडाला सुगरण पक्ष्यांची घरटी होती. ती घरटी अशी काही कौशल्याने बांधली होती की कोणीही त्या घरट्यांजवळ जाऊ शकत नसे. त्या झाडाची एक फांदी विहिरीवर झुकलेली होती आणि त्या फांदीला बरीच घरटी दाटीवाटीने बांधलेली होती. त्या घरट्यात त्या पाखरांची पिल्लं सुरक्षित राहत होती. निसर्ग प्राण्यांना सुद्धा आपल्या घरट्याची बांधणी आणि संरक्षण करायची बुद्धी देतो. अशा वेळी बहिणाबाईंच्या कवितेच्या ओळी आठवतात. 

अरे खोप्यामधी खोपा
सुगरणीचा चांगला
देखा पिल्लासाठी तिनं
झोका झाडाले टांगला

पिल्लं निजली खोप्यात
जसा झुलता बंगला
तिचा पिलामधी जीव
जीव झाडाले टांगला

बहिणाबाई एक अशिक्षित कवयित्री. पण प्रतिभेची झेप केवढी. दुसरं कडवं बघा. त्या झाडावर अधांतरी असलेल्या खोप्याला तिने झुलता बंगला म्हटले आहे. किती सुंदर कल्पना आहे नाही.! आपल्याला झुलते मनोरे, झुलता पूल माहित असतो. पण झुलता बंगला..! तिचा पिलांमध्ये असलेला जीव. पिलं झाडावर घरट्यात. म्हणून जीव झाडाले टांगला. घर पक्ष्यांचं असो की मानवाचं ...! किती प्रिय असतं सगळ्यांनाच...! मग ती झोपडी असली तरी तुकडोजी महाराज म्हणतात 

राजास जी  महाली, सौख्ये कधी मिळाली 
ती सर्व प्राप्त झाली, या झोपडीत माझ्या. 

एक खूप जुनं गाणं आहे. पूर्वी रेडिओवर लागायचं. अण्णा जोशी यांचं हे गीत प्रसिद्ध संगीतकार सी रामचंद्र यांनी गायिलेले आहे. 

बघा तरी हो कशी बांधली जमवून काडी काडी 
असेल का हो अशी कुणाची मजेदार झोपडी... 

एकंदरीत ' घर ' हा आपल्या सगळ्यांचा वीकपॉइंट असतो .  किती इच्छा, आकांक्षा, स्वप्नं घराशी निगडित असतात. माणूस आपलं हक्काचं घर व्हावं म्हणून किती प्रयत्नशील असतो. एकदा घर झालं की असतो एक ऊब देणारा निवारा. एक सुरक्षित घरटं. जसं पक्ष्यांचं आकाशातील उडणं पाहून मानवाला सुद्धा उडावंसं वाटलं. तशी पक्ष्यांची घरटी पाहून आपल्या नवीन संसाराचं स्वप्नं पाहणाऱ्या प्रेमी जीवांना आपल्या घराची आठवण होते. आणि मग तशीच स्वप्नं ते आपल्या मनामध्ये पाहू लागतात. १९७६ मध्ये परीक्षित सहानी आणि राखी यांनी अभिनय केलेला ' तपस्या ' हा एक सुंदर चित्रपट आला होता. त्या चित्रपटात एक गाणं आहे. खूप गोड आहे. किशोरकुमार आणि आरती मुखर्जी यांनी गायिलेले. 

दो पंछी दो तिनके कहो लेके चले है कहाँ 
ये बनायेंगे एक आशिया. 

हे ते गाणं आहे. राखी आणि परीक्षित सहानी यांच्या नितांतसुंदर अभिनयानं नटलेलं . आणि कधीही ऐकलं तरी ताजं वाटणारं . मन प्रसन्न करणारं . जुन्या गाण्यांची लज्जतच काही और..! 

घर ही गोष्ट मनाला प्रिय. गाणीही प्रिय. इथे तर त्या दोघांचा संगम. ' घरगाणी . ' आपल्या सगळ्यांच्या मनातलं घरकुल असतं असंच हसतं खेळतं. 

घर असावं घरासारखं, नकोत नुसत्या भिंती 
आत असावा प्रेम जिव्हाळा, नकोत नुसती नाती. 

घरासंबंधी वाचलेली काही सुंदर इंग्रजी वाक्यं आठवली. साधारणपणे इंग्रजीत आपण ' home ' आणि ' house ' हे शब्द समानार्थी समजतो. पण त्यातला मोठा सुंदर फरक या वाक्यांमध्ये सांगितला आहे. 

The word ' home ' means more than the word ' house '. A house is a place to live LIVE. A home is a place to LOVE. Government can build houses, but only people can make them homes. And the strength of  our nation lies in the character of our people who want their houses to be homes. 

थोडक्यात घर म्हणजे फक्त राहण्याची जागा नव्हे, ती एकमेकांवर प्रेम करण्याची जागा आहे असे वरील इंग्रजी वाक्य आपल्याला सांगते. आपलं मन, हृदय हे सुद्धा एक घर आहे अशी कल्पना केली तर, या घरात आपल्याला प्रिय असलेली माणसं राहतात. एखाद्याच्या मनात आपल्याला जागा मिळणं ही किती आनंदाची आणि भाग्याची गोष्ट. 

काही गाणी ही द्व्यर्थी असतात. त्यांचा अर्थ एकाच वेळी प्रेयसीला आणि ईश्वराला उद्देशून असा होऊ शकतो. ' नववधू प्रिया मी बावरते ', ' लागा चुनरी मे दाग  ' ही  अशी काही गाणी. असंच एक गाणं वरदक्षिणा चित्रपटात आहे. हे गाणं सुधीर फडकेंनी फार भावपूर्ण म्हटलं आहे. वरवर पाहता हे गाणं परमेश्वराला उद्देशून आहे असं वाटतं . तसं ते आहेच. पण त्या चित्रपटातल्या नायिकेला सुद्धा ते उद्देशून आहे हे फार क्वचित आपल्या लक्षात येतं . असो. ते गाणं आहे 

एकवार पंखावरुनी फिरो तुझा हात 
शेवटचे घरटे माझे तुझ्या अंगणात. 

आपणही ही सुंदर गीते मनात साठवू या. आणि वरील गाण्याप्रमाणेच परमेश्वराला प्रार्थना करू या की एकवार आमच्याही पंखावरुनी फिरो तुझा हात. या धरेवर म्हणजे पृथ्वीवर, तुझ्याच अंगणात बांधलेल्या आमच्या घरट्याला तुझा आशीर्वाद राहू दे. 

©️विश्वास देशपांडे, चाळीसगाव. 
 २५/०६/२०२०
प्रतिक्रियेसाठी ९४०३७४९९३२
( कृपया लेख नावासहित शेअर करावा )










टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस

उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग एकोणचाळीस रंगुनी रंगात साऱ्या... ' रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा ' अशी कवी आणि गझलकार सुरेश भटांची एक सुंदर गझल आहे. ती चपखलपणे लागू पडते. आजपर्यंत त्यांनी हजारो गीतं गायली. पण तरीही आपलं वेगळेपण, आपल्यातलं माणूसपण त्यांनी टिकवून ठेवलं आहे. लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रकारचे भलेबुरे अनुभव अनुभव घेऊनही त्यांच्या स्वभावात कडवटपणा आलेला नाही. त्यांच्या स्वभावातील खेळकरपणा, जीवनाचा आनंद घेण्याची वृत्ती, हास्यविनोदाला दाद देण्याची वृत्ती तशीच टिकवून ठेवली आहे. आजच्या या भागात त्यांच्या याच वेगळेपणाची माझ्या परीने दखल घेण्याचा हा प्रयत्न आहे. कारण दीदींचं जीवन, त्यांचं गाणं आणि त्यांचं व्यक्तिमत्व हे सारं सारं शब्दात बांधणं अवघड आहे. या गानसम्राज्ञीच्या आतमध्ये काव्याचा आस्वाद घेणारा आणि त्यासंबंधीच्या आपल्या भावना शब्दात तरलपणे व्यक्त करणारा एक साहित्यिक, समीक्षक किंवा एक जाणकार रसिक दडला आहे असे मला वाटते. गंमत म्हणजे ' रंग माझा वेगळा ' या सुरेश भटांच्या काव्यसंग्रहाला त्यांनी जी प्रस्तावना दिली आहे, ती त्यांच्य...

आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस

  उगवतीचे रंग भारतरत्नावली आनंदघन : लता मंगेशकर - भाग चाळीस तृप्त मी, कृतार्थ मी... आज लतादीदी ९२ वर्षांच्या आहेत. पंचाहत्तर वर्षे एवढी प्रदीर्घ त्यांची गायन कारकीर्द आहे. आजच्या घडीला त्यांनी आपल्या गत आयुष्याकडे जर मागे वळून पाहायचं ठरवलं तर नक्कीच ' तृप्त मी, कृतार्थ मी... ' अशी त्यांची भावना असणार आहे. आपल्या या प्रदीर्घ कारकिर्दीत त्यांनी रसिकांवर जो सुरांचा अमृतमय वर्षाव केला आहे, त्याबद्दल त्यांना मिळालेला सर्वात मोठा पुरस्कार पुरस्कार म्हणजे रसिकांचे प्रेम. तसा तर दीदींवर पुरस्कारांचा वर्षाव झाला आहे. दीदींना पुरस्कार मिळाले असे म्हणण्यापेक्षा दीदींना मिळालेल्या पुरस्कारामुळे पुरस्काराची प्रतिष्ठा वाढली असे म्हणायला हरकत नाही. या स्वरसम्राज्ञीला किती आणि कोणते पुरस्कार मिळाले ते सांगण्याबद्दल त्यांच्या चाहत्यांमध्ये अहमहमिका लागलेली असते आणि ते साहजिकच आहे. दीदींना त्याबद्दल विचारले तर त्या हसून हा प्रश्न उडवून लावतात आणि मला त्याबद्दल फारसे आठवत नाही असे सांगतात. दीदींची स्मरणशक्ती उत्तम असली तरी एक गोष्ट मात्र खरी की त्यांनी या सगळ्या पुरस्कारांची जाणीवपूर्वक नोंद...

रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य - भाग 45

 उगवतीचे रंग रवींद्रनाथ टागोर : वारसा आणि कार्य -  भाग 45 श्रीनिकेतनची स्थापना  या लेखमालेच्या मागील भागांमध्ये आपण रवींद्रनाथांनी शांतिनिकेतन आणि विश्वभारतीची स्थापना कशी आणि का केली ते जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. भारतीय संस्कृती आणि परंपरांची जगाला ओळख व्हावी, भारतीय संस्कृती जाणून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या लोकांचा ओढा भारताकडे लागावा आणि विद्यार्थ्यांना केवळ पुस्तकी ज्ञान न देता त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा बौद्धिक भावनिक आणि सर्वांगीण विकास व्हावा या उद्देशाने रवींद्रनाथांनी विश्वभारतीची स्थापना केली. पण एवढ्याने रवींद्रनाथांचे समाधान झाले नाही. केवळ विद्यार्थ्यांचे हित न पाहता ज्या समाजात आपण राहतो त्या स्थानिक समाजाचाही विकास व्हावा, त्यांची भौतिक प्रगती व्हावी, त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाची आणि वैज्ञानिक प्रगतीची योग्य ती माहिती मिळावी आणि शेती आणि उद्योगधंद्याच्या कामात योग्य ते मार्गदर्शन मिळावे असे त्यांना वाटत होते. या उद्देशानेच शांतिनिकेतन पासून जवळ असलेल्या सुरुल या ठिकाणी त्यांनी ग्रामीण क्षेत्रात कल्याणकारी कामे करणारा विद्यापीठाचाच एक विस्तारित विभाग सुरू ...